Kerkelijk Hingene ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Onze   gemeente   Hingene   telt   3   parochies.   De   parochie   Sint   Stefanus   in   Hingene-dorp,   Sint   Margaretha   in   Wintam   en   Sint   Lambertus   in Eikevliet.

Sint Stefanus

Stefanus   (Grieks:   Στέφανος/Stephanos,   in   het   Nederlands   ook   wel   Sint-Steven   of   Sint-Stefaan)   geldt   als   de   eerste   martelaar   van   het christendom.   Hij   was   de   eerste   diaken   van   de   zeven   die   werden   aangesteld   door   de   apostelen   om   de   aalmoezen   eerlijk   te   verdelen   onder de    weduwen.    Hierdoor    konden    de    apostelen    zich    concentreren    op    preken    en    lesgeven.    Hij    werd    gestenigd    na    in    Jeruzalem    de hogepriester   en   de   oudsten   te   hebben   beschuldigd   van   de   moord   op   de   Messias.   De   latere   apostel   Paulus   stemde   met   zijn   executie   in. Hij   stierf   in   het   jaar   35.   Volgens   een   legende   werd   het   lichaam   van   Stefanus   in   415   ontdekt   in   Jeruzalem.   Het   lichaam   werd   overgebracht, met   een   tussenstop   in   Constantinopel,   naar   het   Vaticaan   in   Rome.   De   vermaarde   overblijfselen   werden   in   het   graf   van   Laurentius   van Rome bijgezet. Stefanus   wordt   over   het   algemeen   afgebeeld   in   de   kledij   van   de   diaken,   de   dalmatiek.   Het   is   vaak   een   jonge   man   zonder   baard   en   met vriendelijke   gelaatstrekken.   Als   attribuut   draagt   hij   stenen   die   vaak   op   zijn   hoofd,   in   zijn   handen   of   op   zijn   schouders   liggen,   al   dan   niet bebloed. Feestdag Historisch   werd   zijn   feestdag   op   3   augustus   gevierd,   waarop   men   de   Vinding   van   zijn   lichaam   tijdens   de   regeerperiode   van   Keizer Honorius herdacht. 26 december is de naamsdag van Stefanus oftewel St. Steven. (zie kerkelijk jaar)

Sint Margaretha

Margaretha   van Antiochië   (Sint-Margriet)   (†   ca.   305)   is   een   heilige   en   martelares   van   de   Rooms-katholieke   Kerk.   In   de Anglicaanse   Kerk wordt    zij    ook    vereerd.    Ze    is    bekend    onder    de    Veertien    Heilige    Helpers    omdat    ze    helpt    bij    ziekte    of    aandoeningen.    Wat    de levensgeschiedenis   van   Margaretha   betreft,   is   weinig   met   zekerheid   te   vertellen.   Toch   is   het   mogelijk   dat   de   overgeleverde   versie   van haar   verhaal   overeenstemt   met   haar   ware   levensverhaal.   Volgens   die   overlevering   is   zij   geboren   in Antiochië,   de   hoofdstad   van   Pisidië   in de   derde   eeuw   als   dochter   van   de   heidense   tempelpriester   Aedesius.   De   streek   in   West-Azië   maakte   deel   uit   van   het   Romeinse   Rijk. Haar   vader   minachtte   haar   om   haar   christelijk   geloof.   Het   Christendom   drong   in   die   tijd   tot   onze   gewesten   door,   maar   het   was ongebruikelijk   om   dit   te   uiten   wegens   de   kerkvervolgingen.   Margaretha   leefde   op   het   land   als   herderin.   Toen   de   stadsprefect   Olybrius haar   een   huwelijksaanzoek   deed,   op   voorwaarde   dat   ze   haar   geloof   zou   afzweren,   weigerde   ze.   Daarop   werd   ze   gevangengezet   en gemarteld.   Dan   volgen   een   aantal   wonderbaarlijke   gebeurtenissen.   De   bekendste   is   dat   satan   haar   verorberde   in   de   gedaante   van   een draak. Margaretha ontsnapte levend. Uiteindelijk werd ze ter dood gebracht. Margaretha    is    één    van    de    Veertien    heilige    helpers.    Sint-Margriet    is    de    patrones    van    voedsters,    verpleegsters,    vroedvrouwen    en nierpatiënten.    Zij    werd    aangeroepen    bij    barensweeën    en    zwangerschap    (wegens    haar    ontsnapping    uit    de    buik    van    de    draak), onvruchtbaarheid,   bij   het   gebrek   aan   voedermelk,   krampen   en   borstkwalen.   In   de   middeleeuwen   viel   in   het   bisdom   Utrecht   haar   feest   op 13 juli. Tegenwoordig wordt haar naamdag gevierd op 20 juli, onder meer in Lichtervelde tijdens de Margrietefoor.

Sint Lambertus

Lambertus   van   Maastricht,   ook   Lambert,   Landebertus   of   Lambrecht   (Maastricht,   638   (?)   -   Luik,   17   september   706   (?),   was   bisschop   van Maastricht   tussen   ca.   670   en   het   jaar   van   zijn   dood.   Hij   is   een   Rooms-katholiek   heilige   en   de   patroonheilige   van   de   textielarbeiders.   Zijn naamdag is 17 september en zijn attribuut is een lans. Naar   men   aanneemt   werd   Lambertus   in   638   te   Maastricht   geboren.   Lambertus   was   afkomstig   van   een   adellijke   familie   die   zijn   basis   had in   Maastricht.   Hij   was   een   protegé   van   zijn   oom,   bisschop   Theodoardus.   Toen   Theodardus   kort   na   669   werd   vermoord,   bepaalden   de raadslieden   van   de   Frankische   koning   Childerik   II   dat   Lambertus   bisschop   van   Maastricht   moest   worden.   Lambert   had   banden   met Hugobert   en   Plectrudis,   de   eerste   vrouw   van   Pepijn   van   Herstal,   de   hofmeier   (een   soort   eerste   minister   en   de   werkelijke   machthebber) van   Austrasië,   die   dit   gebied   namens   de   Merovingische   koningen   van   Austrasië   bestuurden.   Nadat   Childerik   II   in   673   werd   vermoord, kwam   de   factie   van   Ebroin,   de   hofmeier   van   Neustrië,   ook   in   Maastricht   aan   de   macht.   Lambertus   werd   uit   zijn   ambt   gezet   en   bracht   de jaren   674   -   681   in   ballingschap   door   in   de   pas   opgerichte   abdij   van   Stavelot.   In   die   periode   was   Faramundus   bisschop   van   Maastricht.   Na de   dood   van   Ebroin   in   681   en   de   daarmee   gepaard   gaande   wijziging   in   de   politieke   verhoudingen   binnen   het   Merovingische   rijk,   kon Lambertus   in   681   zijn   ambt   opnieuw   vervullen   en   keerde   hij   terug   naar   zijn   bisdom.   In   het   gezelschap   van   Willibrord,   die   in   691   uit Engeland   was   gekomen,   predikte   Lambertus   het   evangelie   aan   de   heidenen   aan   de   benedenloop   van   de   Maas,   in   het   gebied   dat   nu Noord-Brabant   wordt   genoemd.   In   dit   gebied   zijn   daarom   kerken   aan   hem   gewijd.   Kort   nadat   Lambertus'   familie   (en   Plectrudis'   familie) Dodo,   een   domesticus   van   Pepijn   van   Herstal   en   vermoedelijk   de   broer   van   Pepijn   van   Herstals   tweede   vrouw   Alpaida,   hadden   laten vermoorden,   namen   Dodo's   familieleden,   wier   machtsbasis   zich   in   de   buurt   van   Luik   bevond,   wraak   door   op   hun   beurt   Lambertus   op   zijn landgoed,   de   Gallo-Romeinse   villa   van   waaruit   enige   tijd   later   Luik   zou   ontstaan,   te   vermoorden.   De   moord   vond   plaats   in   705   in   de   nacht van   16   op   17   september;   Lambertus   was   toen   67   jaar.   De   officiële   rooms-katholieke   versie   ziet   Lambertus   als   een   martelaar   voor   het geloof   vanwege   zijn   verdediging   van   de   huwelijkstrouw,   door   de   verbintenis   tussen   Pepijn   met Alpaida,   de   broer   van   Dodo   en   de   moeder van   Karel   Martel,   aan   de   kaak   te   stellen.   Meteen   daarop   werd   Lambertus   als   martelaar   vereerd.   Hij   werd   eerst   in   Maastricht   begraven, maar   zijn   opvolger,   Hubertus   van   Luik,   een   beschermeling   van   Pepijn   van   Herstal   en   Alpaida,   liet,   op   het   moment   dat   hij   zelf   ook   zijn bisschopszetel   van   Maastricht   naar   Luik   verplaatste,   Lambertus'   overblijfselen   naar   Luik   brengen.   Een   nieuwe   bisschopszetel   had   zijn eigen   heilige   nodig.   Het   was   ietwat   ironisch,   maar   getuigt   misschien   ook   wel   van   berouw,   dat   men   voor   die   rol   een   voormalige   vijand koos.