Grootste Hingenaar Aller Tijden ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Lopende stemronde Geen stemronde op dit moment.
Resultaten stemming: 2012: Roza Segers 2014: Jozef Bogaerts 2016: 2018: 2020: 2022: 2024: 2026: 2028: 2030:  
De stemronde voor de Grootste Hingenaar Aller Tijden anno 2016 zal in het teken staan van de adel die aanwezig was in Hingene.

Naamlijst van onze adellijke families uit de Heerlijkheid Hingene

Philip van Perwijs Philip van Perwijs, heer van Hingene, Hoboken, enz. Philip van Vianden Filip   van   Vianden   was   de      jongste      zoon   van      Filips   I      van   Vianden         en         Maria         van         Perwez,         vrouw         van         Rumst,      Hoboken,         Ekeren,      Hingene,     Londerzeel      en      Ninove.      In   1290   kreeg      Filip      het   Land   van      Rumst   in      bezit.   Hierdoor   werd   Rumst      een      afzonderlijke   heerlijkheid   en      kreeg   zijn   eigen adellijke   heren.   Hij   trouwde   met   Maria   van   Cernay,   volgens   anderen   met   Sofie   van   Schoorisse.   Het   aantal   kinderen   is   onduidelijk.   Sommige      vermelden     alleen      een      dochter      Maria,      die      de   goederen   en   titels   van   haar      ouders   erfde.      Ook   zou      er   een   oudere   zoon   zijn   Ludwig,      die      kannunik   werd   in      Utrecht, en  een  jongere  zoon  Filip.  Filip  van  Vianden  stierf  in 1320. Willem van Vlaanderen Maria      van      Vianden   volgde      haar      vader,   Philip   van   Vianden,      op.         Zij      huwde   met      Gwijde   (Willem)         van      Vlaanderen      (Dampierre).         Door         zijn   huwelijk     werd      Gwijde      II      heer      van      Dendermonde,         ook   heer      van      Rumst,      Hoboken,   Ekeren,   Hingene      en      van      de      gebieden   van      het   graafschap      Vianden.      Hij stierf  al in 1320  en een jaar later hertrouwde  Maria  met  Enguerrand (Ingelram) van Coucy. Enguerrand (Ingelram)van Coucy Hij   was   de      tweede      zoon   van   Enguerrand   V   van   Guines,   heer      van      Coucy      (Fr.)      en      burggraaf      van      Meaux      (Fr.)      en   Christine         Baillol,         dochter         van        Thomas         van         Baillol.   Enguerrand      stierf      in      1344.      Uit      dit      huwelijk      had      Maria   drie   kinderen:   Filip,   Maria   en   Johanna   van   Coucy.   Enguerrand         erfde        het   grondgebied   van   Coucy   niet. Uiteindelijk      zou      dit      gebied      toch      in      de      familie      van      de   heren      van      Rumst,   Hingene,   enz.      komen      langs      Robert      van      Bar,      die      afstamde      van      Willem     van   Coucy   en  huwde   met  de achterkleindochter van Maria en Enguerrand. Robert II van Ba(a)r Robert      of   Robrecht   van      Bar      was      een      zoon      van      Hendrik      van      Bar,   wiens      moeder      Maria      de      dochter      van      de      Franse      koning   Jan   was.   Van      zijn     moeder      Maria      van      Coucy,      erfdochter      van      de   gekende      Enguerrand   VII      van      Coucy   en   Isabelle,   dochter   van   de   Engelse      koning   Eduard   III   (1327-1377), kreeg   hij   het      graafschap      Soissons   (Fr.).   Als      compensatie      voor      het   hertogdom   Bar,   dat   zijn   grootvader      Robert   I      van   Bar   aan   Eduard,      markies      van     Pont,      schonk,      kreeg         hij      enkele   heerlijkheden      in      Vlaanderen:      Born(h)em,   Hingene,   Rhode,   Warneton,      Bourbourg,   Duinkerke,      ...   Door   zijn   huwelijk met      Johanna      van      Bethune      verwierf      hij      ook      Hoboken,   Ekeren      en      Rumpst.      Hij   sneuvelde      in      1415      in   de      slag      van   Azincourt.   Johanna’s      tweede     echtgenoot      Jan      van      Luxemburg      was   heer      van      Ligne      en      Guise.         In      1440      deed      hij      overdracht   van      het      Land      van      Rumst      in      naam      van      zijn     echtgenote  Johanna, vrouwe en erfgename van Rumst. Johanna van Ba(a)r Johanna      van      Bar   werd      geboren      in      1415.         Op      16      juli   1435         huwde         ze         met         Lodewijk         van         Luxemburg.   Joanna   van   Baar   overleed   al   in   1462.   Uit     dit      huwelijk      waren      zeven   kinderen         geboren:         Jan         (°1437-         †1467),            Jacqueline   (†1511),      Pieter      (°1440      -      †1483),      Helena      (†1488),      Karel (†1509),   Antoon   (†1519)   en   Filip.   Johanna      erfde         het      land      van      Rumst      van      haar      moeder   Joanna      van      Bethune.      Ze      was      ook      gravin      van      Marle      en Soissons, burggravin  van Meaux en vrouw  van Bornem, Hingene, Duinkerke,  Broekburg, Grevelingen  (N),  Oise (Fr), Alluyes (Fr) en Montmirail (Fr). Lodewijk van Luxemburg Lodewijk   van   Luxemburg,   graaf   van   Sint-Pol,   Guise,   Ligny.en   later   door   het   huwelijk   met   Joanna   van   Baar,   graaf   van   Hingene,   installeerde   in   1449   de eerste   schepenbank   in   Hingene.   Omwille   van   zijn   meineed,   werd   hij,   in   Parijs,   onthoofd   op   19   december   1475.   In   Italië   had   hij   het   graafschap Conversano. Jacobus van Saint-Pol Karel   van   Luxemburg   stelde   zijn   natuurlijke   broer,   Jacobus,   bastaard   van   Saint-Pol,   om   het   verhef   te   doen   over   de   landen   van   Rumpst,   Hoboken, Hingene, enz. Maria van Luxemburg Maria   van   Luxemburg,   gravin   van   Vendôme,   verkreeg   onze   heerlijkheid   in   1505,   evenals   die   van   Born(h)em   en   Mariekerke.   Zij   was   de   nicht   van   Karel   van Luxemburg,   was   in   het   huwelijk   getreden   met   Frans   van   Bourbon,   graaf   van   Vendôme,   van   welke   de   graven   van   Chambord   en   de   familie   van   Orleans   in rechtstreekse   lijn   afstammen.   Met   haar   zus,   Francisca,   was   zij   medeeigenares   van   het   land   van   Rumpst.   De   edelvrouw   deed   veel   nutteloze   uitgaven   en het   duurde   niet   lang   of   ze   moest   enkele   landerijen   verkopen.   Om   uit   geldnood   te   geraken,   verkocht   zij   de   heerlijkheden   en   landerijen   van   Rumpst, Hoboken,   Hingene,   Willebroek   en   Ruysbroeck   aan   Hendrik   van   Nassau.   Door   haar   toedoen   splitste   zijn   de   heerlijkheid   Hingene   van   het   Land   van Born(h)em. Hendrik III van Nassau-Breda Hendrik   III   van   Nassau-Breda   (Siegen,   12   januari   1483   –   Breda,   14   september   1538)   was   graaf   van   Nassau   en   Vianden,   heer   van   Breda   en   de   Lek,   heer van Asse van 1504 tot 1538 en heer van Hingene. Hij   was   een   zoon   van   Jan   V   van   Nassau-Dillenburg,   stadhouder   van   Gelre,   en   Elisabeth   van   Hessen-Marburg.   Hij   was   de   broer   van   Willem   de   Rijke,   graaf van   Nassau-Dillenburg.   Hij   was   dus   een   oom   van   Willem   van   Oranje.   In   1504   erfde   hij   de   bezittingen   van   zijn   kinderloos   overleden   oom,   Engelbrecht   II van Nassau. Hij   trad   in   dienst   van   Filips   de   Schone.   In   1504   werd   hij   drossaard   van   Brabant.   Op   17   november   1505   nam   Filips   de   Schone   hem   op   in   de   Orde   van   het Gulden   Vlies.   Op   31   december   1510   werd   hij   aangesteld   als   kastelein   van   Slot   Loevestein.   Van   1515-1521   was   hij   stadhouder   van   Holland   en Zeeland.[1]   Ook   was   hij   buitenlid   van   het   Illustre   Lieve   Vrouwe   Broederschap   in   's-Hertogenbosch.   In   1517-1518   betaalde   hij   het   verschuldigde   ‘ante obitum’   (doodschuld)   aan   deze   broederschap.   Ook   werd   hij   één   van   de   gouverneurs   over   de   jonge   Karel   V   met   wie   hij   een   goede   band   opbouwde.   In   1521 overleed zijn tweede vrouw, Claudia van Chalon. In   datzelfde   jaar,   aldus   Michel   de   Montaigne   (Essais   I,5),   was   hij   betrokken   bij   het   beleg   van   de   Franse   stad   Mousson.   Ook   was   hij   het   die   namens   Karel V   Lyon   innam   (zie   Italiaanse   Oorlog   van   1521-1526).   Tussen   1522   en   1530   verbleef   hij   als   raadsman   en   opperkamerheer   van   Karel   aan   diens   hof   in Spanje.   In   1524   trouwde   hij   op   aanbeveling   van   Karel   met   de   zestienjarige   Mencía   de   Mendoza,   die   als   dochter   van   Rodrigo   de   Mendoza   uit   één   van   de rijkste   en   aanzienlijkste   geslachten   van   Spanje   stamde.   Ook   nam   hij   deel   aan   een   veldtocht   tegen   de   Ottomaanse   sultan   Süleyman   I.   Hij   stierf   in   1538 en   werd   in   de   Grote   Kerk   in   Breda   begraven.   Zijn   weduwe,   Mencia   de   Mendoza,   hertrouwde   in   1540   met   Ferdinand   van   Aragón,   hertog   van   Calabrië,   zoon van koning Frederik IV van Napels. Zijn zoon uit zijn tweede huwelijk, René van Chalon, volgde hem op. Hendrik III van Nassau legde de basis van het kasteel d’Ursel door het bouwen van een stenen huis door Thibault Barradot, de rentmeester van Rumst. Willem van Oranje Willem   (slot   Dillenburg,   24   april   1533   –   Delft,   10   juli   1584),   prins   van   Oranje,   graaf   van   Nassau-Dillenburg,   beter   bekend   als   Willem   van   Oranje   of   onder zijn   bijnaam   Willem   de   Zwijger,   en   in   Nederland   vaak   Vader   des   vaderlands   genoemd,   was   aanvankelijk   stadhouder   (plaatsvervanger)   voor   de   regerend heer   der   Nederlanden.   Hij   begon   zijn   loopbaan   in   dienst   van   de   Rooms-Duitse   keizer   Karel   V.   Meningsverschillen   met   Karels   opvolger   Filips   leidden uiteindelijk tot de Tachtigjarige Oorlog. Deze   oorlog   had   als   eindresultaat   dat   de   Noordelijke   Nederlanden   in   1648,   bij   de   Vrede   van   Münster,   internationaal   erkend   werden   als   onafhankelijke staat.   In   kronieken,   brieven   en   documenten   uit   de   16e   eeuw   wordt   soms   gesproken   over   de   Opstand.   Ook   in   de   hedendaagse   literatuur   wordt   het   begin van de Tachtigjarige Oorlog veelal weer aangeduid met de (Nederlandse) Opstand. De   lijfspreuk   van   de   prins   was   Je   maintiendrai   (Ik   zal   handhaven).   Aan   het   eind   van   zijn   leven   breidde   de   prins   deze   uit:   Je   maintiendrai   l'honneur,   la   foy, la   loi   de   Dieu,   du   Roy,   de   mes   amis   et   moy   (Ik   zal   de   eer,   het   geloof,   de   wet   van   God,   van   de   koning,   van   mijn   vrienden   en   mij   handhaven).   De oorspronkelijke   lijfspreuk   ("Je   maintiendrai   Chalon")   was   afkomstig   van   Oranjes   erflater   René   van   Chalon,   die   deze   later   wijzigde   in   "Je   maintiendrai Nassau". Op   10   juli   1584   pleegde   de   Fransman   Balthasar   Gerards   (die   zich   voordeed   als   de   protestant   François   Guyon)   zijn   fatale   aanslag.   Oranje   lunchte   die middag   met   Rombertus   van   Uylenburgh,   burgemeester   van   Leeuwarden,   zijn   zus,   zijn   vrouw   en   zijn   dochter   in   het   Prinsenhof   te   Delft.   Oranje   wilde   van deze   Friese   rechtsgeleerde   in   het   bijzonder   informatie   over   het   unieke   Friese   rechtssysteem.   Na   deze   maaltijd   wilde   Oranje   de   trap   naar   zijn slaap/werkkamer   oplopen   en   werd   van   zeer   korte   afstand   door   Gerards   met   een   pistool   doodgeschoten.   Oranjes   laatste   woorden   waren   volgens overlevering   Mon   Dieu,   mon   Dieu,   ayez   pitié   de   moi   et   de   ce   pauvre   peuple,   wat   wordt   vertaald   als   "Mijn   God,   Mijn   God,   heb   medelijden   met   mij   en   met dit   arme   volk".   Volgens   een   onderzoek   dat   in   maart   2012   werd   gepresenteerd,   is   het   vrijwel   zeker   dat   hij   dit   niet   meer   heeft   kunnen   zeggen.   Met   het schot   dat   Gerards   loste   kwamen   drie   kogels   vrij,   waarvan   er   een   door   het   hart   van   Willem   van   Oranje   ging.   Die   was   vrijwel   zeker   op   slag   dood   en   dus niet   in   staat   nog   iets   te   zeggen.   De   onderzoekers   baseerden   zich   onder   meer   op   het   oorspronkelijke   Latijnse   sectierapport   dat   Pieter   van   Foreest   en Cornelis   Busennius   opstelden.   De   vertaling   van   het   rapport   is   volgens   historici   eigenzinnig   gedaan   en   strookt   niet   met   het   Nederlandstalige   verslag   dat dezelfde   artsen   uitbrachten   aan   de   Staten-Generaal.   Volgens   getuigenverklaringen   heeft   Willem   van   Oranje   wel   nog   iets   gezegd   tegen   zijn   stalmeester, maar het is onduidelijk wat dat was. Conrad Schetz Conrad   Schetz   van   Grobbendonk,   later   Conrad   van   Ursel   (gedoopt   Antwerpen,   19   maart   1553   –   Brussel,   16   juli   1632)   was   een   edelman   in   het   hertogdom Brabant.   Van   1604   tot   1609   was   hij   de   eerste   gewone   Zuid-Nederlandse   ambassadeur   in   Engeland   voor   de   aartshertogen   Albrecht   van   Oostenrijk   en Isabella van Spanje. Hij   was   de   vijfde   zoon   van   Gaspar   Schetz   en   Catharina   van   Ursel.   Zijn   vader   was   bankier   in   Antwerpen   die   de   handel   op   Rusland   en   Brazilië   financierde alsmede de krijgsverrichtingen van koning Filips II van Spanje, die hem een leidende rol gaf in Antwerpen. In   zijn   jeugd   was   ook   Conrad   actief   in   de   handel,   maar   in   1582   kreeg   hij   een   financiële   positie   in   de   regering   van   de   Spaanse   koning   (Antwerpen   was   op dat   moment   onder   controle   van   de   opstandelingen).   In   1584   kreeg   hij   het   toezicht   op   de   artillerie   bij   het   Beleg   van   Antwerpen   (1584-1585).   Zijn   jongere broer Anthonie Schetz was later ook in het Leger van Vlaanderen als militair gouverneur bij het Beleg van 's-Hertogenbosch (1629). In   1587   trouwde   hij   met   Françoise   Richardot,   dochter   van   Jan   Grusset   (Richardot),   een   advocaat   uit   Besançon   die   voorzitter   was   van   de   Brusselse Geheime Raad. In 1588 kreeg hij adeldom en werd hij lid van de Raad van Financiën in Brussel. In 1600 werd hij baron van Hoboken en in 1604 ambassadeur in Engeland. Hij bleef dat tot 1609. In   1617   erfde   hij   het   landgoed   van   zijn   tante,   Barbara   van   Ursel.   Het   was   het   gevolg   van   een   adoptieregeling   waardoor   hij   en   zijn   erfgenamen   de   naam Van Ursel moesten voortzetten In 1632 vertegenwoordigde hij de adel van het hertogdom Brabant in de (Zuidelijke) Staten-Generaal. Conrad Albert Karel van Ursel Conrad   Albert   Karel   van   Ursel   (Conra(r)d   Albert   Charles   d’Ursel)   (10   februari   1663   -   Namen,   3   mei   1738),   1e   hertog   van   Ursel   en   van   Hoboken,   was   een Zuid-Nederlands militair. Conrad   Albert   was   de   zoon   van   graaf   Frans   van   Ursel   (1626-1696)   en   van   Honorine   Maria   Dorothea   van   Horne,   een   dochter   van   Ambroos   van   Horne, gouverneur   van   Namen   en   Artesië.   Hij   was   generaal   in   Spaanse   dienst   en   evenals   zijn   grootvader   gouverneur   van   het   graafschap   Namen.   In   1716   werd hij   verheven   tot   hertog   van   Ursel   (overgang   van   de   titel   op   de   oudste   zoon)   en   in   1717   tot   hertog   van   Hoboken.   In   1726   erfde   hij   de   bezittingen   van   de uitgestorven familietak van de graven van Grobbendonk. Karel van Ursel Karel van Ursel (Brussel, 26 juni 1717 - aldaar, 11 januari 1775), 2e hertog van Ursel, Hingene en van Hoboken, was een Zuid-Nederlands militair. Karel   was   de   zoon   van   hertog   Conrad   Albert   van   Ursel   en   van   prinses   Eleonora   Christina   van   Salm-Neufville,   de   dochter   van   vorst   Karel   Theodoor   Otto van   Salm.   Hij   was   luitenant-veldmaarschalk   in   dienst   van   Maria   Theresia,   militair   gouverneur   van   Brussel   en   ridder   in   de   Orde   van   het   Gulden   Vlies.   Als fanatiek boekenverzamelaar legde hij een collectie van meer dan 1200 banden aan. Wolfgang Willem van Ursel Wolfgang   Willem   Jozef   Leonard   Vitalis   van   Ursel   (Brussel,   28   april   1750   -   aldaar,   17   mei   1804),   3e   hertog   van   Ursel   ,   Hingene   en   van   Hoboken,   prins   van Arche en van Charleville, graaf van Grobbendonk, baron van Wezemaal, was een Zuid-Nederlands militair. Wolfgang-Willem   was   de   zoon   van   hertog   Karel   van   Ursel   en   van   Eleonora   van   Lobkowicz,   de   dochter   van   vorst   Georg   Christian   von   Lobkowicz.   Hij   was generaal-majoor   en   erfmaarschalk   van   Brabant.   In   de   Brabantse   Omwenteling   speelde   hij   een   kortstondige   maar   belangrijke   rol.   Zijn   al   precaire financiële situatie werd door de Franse Revolutie nog verslechterd. Charles-Joseph d’Ursel Charles-Joseph   d’Ursel   (Brussel,   9   augustus   1777   -   Hingene,   27   september   1860)   was   een   staatsman,   Nederlands   en   latere   Belgisch   minister.   Hij   is soms   ook   gekend   als   Karel   Jozef   van   Ursel   (vóór   het   invoeren   van   de   burgerlijke   stand   werden   namen   in   verschillende   talen   weergegeven).   Hij   werd   in 1804 de 4e hertog van Ursel (duc d’Ursel). Onder de Franse bezetting werd hij comte de l'Empire. Karel   Jozef   van   Ursel   was   de   zoon   van   Wolfgang   Willem   van   Ursel   en   van   prinses   Flore   van   Arenberg,   een   zuster   van   Lodewijk   Engelbert   van   Arenberg. Hij   was   sinds   1810   maire   van   Brussel,   in   1814   en   1815   commissaris-generaal   voor   Binnenlandse   Zaken   in   de   voorlopige   regering   van   België   en   van   1815 tot   1819   onder   koning   Willem   I   minister   van   Waterstaat   en   Publieke   Werken.   Jaren   later,   na   de   Belgische   onafhankelijkheid,   was   hij   lid   van   de   Senaat voor het arrondissement Antwerpen (1839-1847) en voor het arrondissement Mechelen (1847-1859). D’Ursel   was   getrouwd   met   Josephine   Ferrero-Fieschi,   prinses   van   Masserano.   Van   hun   zoons   Jan-Karel-Marie-Leo,   5e   hertog   d’Ursel   (1805-1878), Ludovic-Marie (1809-1886) en Marie-August (1815-1878) stammen alle huidige Ursels af. Léon d’Ursel Jean Charles Marie Léon d’Ursel (Hingene, 4 oktober 1805 - Brussel, 7 maart 1878) was een Belgisch senator en burgemeester. Léon   d’Ursel   was   de   oudste   zoon   van   hertog   Karel   d’Ursel   (1777-1860)   en   van   Louise   Ferrero-Fieschi   de   Masserano   (1779-1847).   Hij   trouwde   met   Sophie d'Harcourt   (1812-1842)   en   in   tweede   huwelijk   met   Henriette   d'Harcourt   (1828-1904).   Uit   het   eerste   huwelijk   had   hij   twee   kinderen,   uit   het   tweede zeven,   onder   wie   Senaatsvoorzitter   Joseph   d’Ursel.   In   1860   erfde   hij   de   titel   van   hertog   van   zijn   vader.   Zo   werd   hij   de   5e   hertog   van   het   huis   Ursel   of d’Ursel. Hij was burgemeester van Hingene van 1860 tot 1878. In   1862   werd   hij   verkozen   tot   katholiek   senator   voor   het   arrondissement   Mechelen   en   oefende   dit   mandaat   uit   tot   aan   zijn   dood.   Hij   werd   opgevolgd door zijn broer Ludovic-Marie d’Ursel. Joseph d’Ursel Marie   Charles   Joseph   d’Ursel,   6e   hertog   d’Ursel,   ook   d’Ursel   et   d'Hoboken   genaamd,   (Brussel,   3   juli   1848   -   Strombeek-Bever,   15   november   1903)   was een Belgisch senator, burgemeester en provinciegouverneur. D’Ursel   was   een   kleinzoon   van   minister   Charles-Joseph   d’Ursel,   en   een   zoon   van   Léon   d’Ursel   en   van   zijn   tweede   echtgenote   Henriette   d'Harcourt.   Hij trouwde   met   Antonine   de   Mun   (1849-1931)   en   ze   kregen   twee   zoons   en   twee   dochters,   onder   wie   senator   Robert   d’Ursel.   Hij   erfde   de   titel   van   hertog   bij de dood van zijn vader in 1878. Hij promoveerde tot doctor in de rechten (1869) aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij doorliep een loopbaan als diplomaat, van 1870 tot 1878. In   1878   werd   hij   verkozen   tot   gemeenteraadslid   en   benoemd   tot   burgemeester   van   Hingene   en   bleef   dit   tot   aan   zijn   dood,   met   een   onderbreking   van 1885   tot   1889.   Van   1880   tot   1885   was   hij   ook   provincieraadslid   voor   de   provincie   Antwerpen.   Van   1885   tot   1889   was   hij   gouverneur   van   de   provincie Henegouwen. In   1889   werd   hij   katholiek   senator   voor   het   arrondissement   Mechelen   en   vervulde   dit   mandaat   tot   aan   zijn   dood.   In   1899   werd   hij   tot   voorzitter   van   de Senaat verkozen en bekleedde dit ambt eveneens tot aan zijn dood. In 1895 was hij medestichter van en medewerker aan het dagblad Le XXe siècle in Brussel. Robert d’Ursel Robert Marie Léon hertog d’Ursel (Brussel, 7 januari 1873 - aldaar, 16 april 1955) was een Belgisch burgemeester en senator. Robert   d’Ursel   was   lid   van   de   familie   d’Ursel   en   een   zoon   van   gouverneur   en   senator   Joseph   6e   hertog   d’Ursel   (1848-1903)   en   Antonine   de   Mun   (1849- 1931).   Hij   trouwde   in   1898   met   Sabine   Franquet   de   Franqueville   (1877-1941),   met   wie   hij   drie   kinderen   kreeg.   Na   het   overlijden   van   zijn   vader   werd   hij de 7e hertog en chef van het huis d’Ursel. Hij   was   gepromoveerd   in   de   rechten   in   Leuven   en   was   van   1904   tot   1921   gemeenteraadslid   en   burgemeester   van   Hingene.   In   1913   werd   hij   katholiek provinciaal senator voor het arrondissement Antwerpen ter vervanging van de overleden Victor Fris. Hij bleef senator, vanaf 1932 gecoöpteerd, tot 1936. Robert   d’Ursel   was   in   1910   regeringscommissaris-generaal   voor   de   Wereldtentoonstelling   van   1910,   erelid   van   de   Vereniging   van   de   Adel   en   voorzitter van   de   Royal   Automobile   Club   van   België.   Hij   was   drager   van   verschillende   onderscheidingen   waaronder   grootkruis   in   de   Kroonorde,   grootofficier   in   de Leopoldsorde en commandeur in het Legioen van Eer. Henri d’Ursel Henri   Charles   Francis   Joseph   Marie,   8e   hertog   van   Ursel   (1900–1974)   was   een   Belgische   filmdirector   en   schrijver.   Henri   d’Ursel   was   gekend   om   zijn surrealistische stijl en dat kon je merken in zijn eerste film “La Perle”. Henri   d’Ursel   werd   geboren   in   Brussel.   Gedurende   de   jaren   ’20   bracht   hij   zijn   leven   door   in   het   kunstminnend   Parijs,   dat   toen   op   zijn   hoogtepunt   stond betreffende   de   surrealisten   en   de   Avant-Gardisten.   In   1929   schreef   hij   La   Perle,   onder   zijn   synoniem   “Henri   d’Arche”,   gebasseerd   op   het   verhaal   van Georges Hugnet. Wat het film maken betreft zei Henri d’Ursel het volgende: “Ik maakte mijn films in een roes van onervarenheid”. In   1937   keerde   Henri   d’Ursel,   samen   met   Louis   Camu,   terug   naar   België   waarna   ze   samen   “Le   Prix   de   l’Image”   oprichtte,   een   voorloper   van   filmfestivals van   experimentele   cinema.   Bij   het   uitbreken   van   de   Tweede   Wereldoorlog,   richtte   hij,   samen   met   Luc   Haesaerts,   Le   Séminaire   des   Arts,   een   prestigieuze Belgische filmclub en voorloper van het Musée du cinéma de Bruxelles. Henri   d'Ursel   was   een   vriend   van   zowel   Charles   Dekeukeleire   als   van   Henri   Storck.   Hij   was   25   jaar   vicevoorzitter   van   het   Belgische   Koninklijk Filmarchief, tot zijn dood in 1974. Antoine d'Ursel Antoine   Marie   Louis   Jean   Robert   d'Ursel,   9e   hertog   d'Ursel,   (28   April   1925   -   13   Sep   1989),   geboren   in   Brussel.   Hij   verbleef   tot   de   verkoop   van   het kasteel   aan   de   gemeente   Hingene   in   1973   regelmatig   in   Hingene,   maar   verhuisde   dan   definitief   naar   Brussel.   Door   zijn   vroegtijdig   overlijden   als   hertog, werd Stéphane d’Ursel op 18-jarige leeftijd de nieuwe opvolger en hoofd van de adellijke familie. Ludovic d'Ursel Ludovic-Marie d'Ursel (Hingene, 28 februari 1809 - Watermaal-Bosvoorde, 13 oktober 1886) was een Belgisch volksvertegenwoordiger en senator. Graaf   Ludovic   d'Ursel   was   de   derde   van   de   vijf   kinderen   van   hertog   Charles-Joseph   d'Ursel   (1777-1860)   en   van   Marie-Jeanne   Ferrero-Fieschi   de MasseranoIn   1857.   Senator   Léon   d'Ursel   was   de   oudste   zoon.   Ludovic   trouwde   met   Marie   Louise   Eve   Gueulluy   de   Rumigny   (Stockholm   1820   -   Brussel 1872)   en   ze   kregen   zeven   kinderen,   onder   wie   vier   zoons   die   voor   een   talrijk   nageslacht   d'Ursel   zorgden.   Eén   van   hen   was   Charles   d'Ursel,   gouverneur van Henegouwen en van West-Vlaanderen. In   1857   werd   Ludovic   katholiek   volksvertegenwoordiger   voor   het   arrondissement   Mechelen   en   vervulde   dit   mandaat   tot   in   1868.   In   1878   werd   hij verkozen tot senator voor hetzelfde arrondissement, en behield dit mandaat tot aan zijn dood. Bronnen: “Geschiedenis der gemeente Hingene” van Leopold Mees en http://www.jemade.be/teksten/Tekst28.