Wtje Perremans ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER

Eduard “Wètje” Perremans (verslag uit 1975)

Het verslag zoals het toen verscheen in Ons Klein-Brabant. Hingene,   29   december   1896.   In   een   boerderij   aan   de   Notelaardreef   wordt   ’n   zoon   geboren.   De   familie   Perremans-Landuyt   is   fier. Vader   Janus   zegt:   “Da   ziet   er   me   wee   ne   keirel   uit”.   De   jongen   groeide   op   en   dat   men   van   Eduard   al   vlug   “Wètjes”   maakte   is   niet verwonderlijk.   In   Hingene   kreeg   in   die   tijd   iedereen   een   bijnaam.   Maar   een   naam   als   “Wètjes”   zal   men   niet   vlug   vergeten,   want achter   deze   naam   schuilt   een   figuur,   in   elk   dorpscafé   en   elders   bekend.   Iedereen   ken   “Wètjes”,   maar   niet   iedereen   weet   wat   hij heeft   meegemaakt.   Met   Eugenie,   zijn   vrouw,   waarmee   hij   reeds   50   jaar   getrouwd   was.   Een   echte   Hingenaar,   vol   vitaliteit   en vertelsels, want vertellen, dat kon hij. Pintjes drinken ook, maar daar kon zijn vrouw meer over vertellen.

De Wètjes vertelt

We   waren   thuis   mee   zes.   Drie   zoons   en   drie   dochters.   Ik   was   de   joengste.   Mijn   ouders   waren   getrouwd   in   1886   op   17   juli.   Julianus   (Janus) Perremans   mee   Coleta   Landuyt.   ’t   Was   nen   harden   tijd.   Vol   tegenslag.   Ik   weet   nog   hoe   2   van   ons   stierven   aan   de   krop.   De   twee lijkjes   werden   naar   het   kerkhof   gevoerd   mee   ne   krowagen,   mijn   vader   d’erachter.   Moeder   stierf   aan   de   Spaanse   griep,   mijn   nonkel op   den   hink   ook.   Gans   ons   huishouden   was   getroffen.   Ik   kreeg   het   ook.   We   lagen   samen   boven   op   de   zolder,   maar   ‘k   aa   een   fles meegepakt   van   de   Duitsers.   Die   aa’k   gejat   aan   de   boten,   allez   de   Duitsers   hadden   z’achtergelaten.   En   da   was   een   fles   mee   een   goedje waar   da   ze   de   soldaten   mee   naar   ’t   front   stuurden.   Na   aak   dae   aan   geslurpt   zonder   da   ons   vader   da   wist,   want   da   mocht   ni.   Mijn   bruur   wou niet   drinken.   Den   doktoor   Van   den   Abbeele   kwam   tun   bij   ons   en   die   zaa.   “die   joengste   is   er   erg   aan   toe,   dae   zal   ni   veul   ni   mee   aan   te   doen zijn”.   Den   doktoor   was   zjust   vertrokken   as   ik   ze   beneeje   hoorde   spek   bakken   en   dan   rook   ik   dat   allemaal.   Da   spek   en   die   boter.   Ik w   i   p   t   e     as   nen   haas   uit   mijn   bed   en   ging   naar   beneje.   Daer   em   ik   gefret   en   gedroenken,   da   spek   en   die   melk   dee   mij   goe.   Den   doktoor   komt   terug   binnen,   hij   zie   mij   zitten   en   hij   zegt:   “Janus,   hier   is   een   mirakel   gebeurd!”   Nee,   nee   zegde   ik,   da’s   van   die   fles.   Den   doktoor onderzocht   da   goedje   en   a   zaa:   “Manneke,   manneke,   g’at   kunne   dood   zijn!   Mae   ge   zijt   er   deur,   g’et   er   teveul   van   gedroenken…”   Drij   uren daarna   stond   ik   al   terug   oep   den   dijk   naar   de   boten   van   de   Duitsers   te   loeren,   die   geplunderd   waren.   K’At   mij   toch   nog   schoon   leren   gerief en   ne   rijzadel   kunnen   meepakken,   waa   da’k   jaren   lang   plezier   van   g’at   hem   en   ’t   veurnomste   ik   was   genezen!   Mijn   laatste   zuster   stierf   in 1924.   We   waren   alleen,   mijn   vader   en   ik.   Op   zes   jaar   tijd   vijf   doden.   Van   den   Abbeele   heeft   puur   vijf   jaar   bij   ons   op   wacht   gestaan.   Mijn vader   is   80   jaar   geworden   en   ik   word   er   nu   binnenkort   ook   tachtig,   dus.   Maar   ’t   is   nog   niet   gedaan,   ’t   verhaal   uit   dien   tijd.   Na gebeurde   d’er   iet   dat   den   deurslag   gaf.   W’hadden   vijf   melkkoeien.   Mijn   vader   had   ze   teveel   roggemeel   me   patatten   gegeven.   Twee dagen   daarna   stonden   d’er   drie   koeien   stijf.   W’zmme   d’er   twee   moeten   verkopen   aan   Gaston   Mees   van   Puurs.   Nu   was   “De   kwaje ”    in ons huis. De mensen aa schrik van bij ons te komme en ze meeje ons lijk de pest. Da was nen triestigen tijd.

Den bloemmeule

Toen da’k goe lopen kon nam mijn moeder me alle weken mee naar den Hink. Dae wierd tun roggebrood gebakken en tarwebrood. Op ne zekere moment trekken   ze   mijn   schoenen   uit   en   beginne   ze   mijn   voeten   te   wassen.   Ik   moest   het   meel   in   “de   meule”   betrappelen,   totdat   het   deeg   was.   Da   wur   me   daer ne   pap,   en   ik   maor   springen.   ‘K   Em   da   jaren   gedaan   tot   op   den   dag   da’k   wat   te   zwaar   geworden   was   en   met   deeg   en   al   door   de   “Meule”   zakte.   ‘k   Em   tun wa   ruze   g’at   dat   ik   te   hard   stampte,   maar   ja,   ‘k   was   veul   sterker   geworden.   Tun   emme   ze   mij   maar   in   een   kuip   gezet,   den   deeg   daarin   en   ‘k   was   wee vertrokken, k’ em ze dikwijls willen kapotstampen, maar tees was veul te sterk. In dien tijd was ik precies nen dansende deegrol.

Raar volk in den Hink

Toen   woonde   er   raar   mannen   in   den   Hink.   Scheile   van   Kakes,   de   scheile   van   Pitjes,   de   wittenbol   en   Leoke.   Bij   Leoke   had   het   gebrand.   Zijnen   ezel   was   er in   gebleven.   D’en   ene   brand   volgde   op   den   andere.   Den   helft   van   den   Hink   is   tun   afgebrand   en   da   ei   niemand   ooit   kunnen   zegge   wie   dat   dat   uitstak.   Ik heb   het   in   Hingene   tot   drie   keer   weten   branden   bij   dezelfde.   ’t   Ging   er   tun   warm   aan   toe   hé.   Op   ne   kermis   brandde   ’t   orgel   en   de   tent   van   de   jekke   van Ruisbroek af, is daar gedanst gewerre.

De schietpartij

In   ’t   jaar   1908,   ik   was   12   jaar,   is   er   op   ’t   Heiken   een   schietpartij   geweest.   ’t   Was   tun   de   gewoonte   da’s   ze   bij   diegene   die   aanhield,   een   voddenwijf   op   ’t dak   staken.   Na   ’s   avonds   en   ’s   nachts   werd   er   over   en   weer   gelopen   mee   potten   en   pannen.   Da   voddenwijf   bracht   zoveel   volk   op   ’t   straat   dat   er   wel   eens ambras   zou   kunnen   komen.   Den   burger   verwittigde   de   gendarmerie   van   Bornem.   Nu   wil   dat   lukken   dat   juist   die   nacht   vier   personen,   die   van   Weert kermis   kwamen,   nogal   luidruchtig   de   straat   doorliepen.   De   gendarmen   die   dachten   de   daders   gevonden   te   hebben,   begonnen   te   schieten.   Ze   werden overhoop   geschoten.   De   mensen   schoten   wakker   en   begonnen   te   roepen.   De   gendarmen   werden   bekogeld   mee   stenen   en   hun   kepie   werd   afgeslagen.   Er werd   weer   geschoten.   Twee   andere   personen   werden   geraakt,   waarvan   er   ene   levenslang   gebrekkig   gebleven   is   en   da   voor   het   doodschieten   van   mensen die   er   niets   mee   te   maken   hadden.   De   volgenden   dag   werd   de   wijk   ontruimd,   de   blaffeturen   gesloten   en   er   kwam   een   wedersamenstelling.   Nu   moest   ik juist   oep   dien   dag   bier   gaan   dragen   naar   mijn   vader   en   nog   ne   werkman   die   waren   gaan   koren   pikken,   ik   moest   de   barrikade   door   en   ik   em   alles   gezien. Da zal ik nooit vergeten. Van “wettige zelfverdediging” was hier geen sprake meer. Da vergeet ik nooit meer.

Den ezel van mij noenkel

Na   es   iets   anders.   ‘k   Em   altijd,   as   ik   joenk   was   geire   petten   uitgestoken.   Na   nog,   mae   van   mij   zijn   ze   dat   al   gewoon.   Mijn   noenkel,   die   in   den   Hink woonde,   die   had   nen   ezel.   Ik   was   ne   joenge   kerel   en   ik   moest   mee   gaan   helpen   aarde   open   te   voeren   oep   ’t   land.   Na   zien   ik   uit   de   grond   ne   grote   pier komme,   ‘k   pak   hem   vast   en   ‘k   steek   die   in   den   ezel   zijn   oor.   Wat   da   ne   mens   toch   allemaal   uitstekt   as   em   joeng   es   hé.   Dien   ezel   begint   te   slagen   mee zinnen   kop   en   begint   te   rollen.   Twee   mannen   die   daar   wa   verder   stonden   te   spetten,   komme   toegelopen.   Maar   op   da   moment   knip   ik   die   pier   terug tussen   mijn   vingers   en   ’t   was   gedaan,   maar   nog   ni   genoeg.   Den   ezel   stond   maar   sjust   stil   en   ‘k   pakte   nen   errebol   (marbel)   en   stak   em   in   ’t   zelfde   oor.   ’t Spelleke   begon   weer   maar   na   sproengen   die   twee   mannen   op   déen   ezel   en   trachten   hem   te   kalmeren.   Dien   errebol   rolt   uit   dat   oor   en   ’t   was   over.   Zoiet had   ik   nog   nooit   gezien   en   zij   ook   niet.   Ik   zwoer   het   nooit   meer   te   doen.   Lijk   da   gevalleke   mee   dien   hond.   Er   was   ne   loedgieter   niet   ver   van   ’t   school, Fonske   Kal   genaamd.   Allerhande   misplaatse   grappen   werden   daar   uitgehaald.   Ne   zekere   dag   komt   er   nen   hond   over   den   hof   gelopen.   Fonske   Kal   pakt die   vast   en   giet   die   een   pikkend   goedje   tegen   zijn   achterste.   Die   dee   zo   lelijk,   da   z’em   in   de   wal   emme   moeten   smijten.   De   veearts   werd   er   bijgehaald   en die   vroeg:   “Wie   heeft   er   da   beestje   iets   misdaan?”   Later   heeft   Fonske   Kal   mij   gezegd   wat   het   was,   maar   ik   wil   het   niet   zeggen,   want   ik   wil   geen aanleiding geven voor zulte wandaad.

d’Officierenkamer

In   1912   reed   ik   mee   met   de   vader   van   Meester   Raes   naar   Sint   Amands.   Met   het   paard.   In   Sint   Amands   werd   Kake   Deckers   gevierd,   100   jaar!   De   meester verbeeldde   nen   edelman   en   moest   op   dat   paard   gaan   zitten.   Nu   was   dat   nen   volbloed.   De   meester   had   schrik   en   wilde   d’er   niet   op.   Ik   was   er   ni   benaat van   en   wipte   op   dat   ros,   en   reed   den   Dries   over.   Daar   kwam   ik   “’t   boereke”   tegen   mee   een   kalm   pjeit.   We   verwisselden   en   ik   terug.   “Zie   na,   de   Wètjes heeft   da   paard   getemd!”   En   mijnen   naam   was   gemaakt,   ze   kenden   “de   Wètjes”.   Dertien   jaar   later   trouwde   ik   met   ne   Roosemont,   en   ‘k   zit   er   nog   mee. Vijftig   jaar   is   nu   reeds   voorbij   en   af   en   toe   moet   ik   nog   in   “d’officierenkamer”.   Da   bier   altijd   maar.   En   ’t   zal   ni   beteren,   maar   toch   zien   ik   ze   nog   zo   geire as vroeger.

’t Vliegtuigske en de klamme broek

Den   oorlog   was   zjust   gedaan.   1918.   Na   de   wapenstilstand   landde   d’er   aan   ’t   fort   van   Liezele   een   klein   vliegtuigske.   Ik   was   juist   in   den   omtrek   aan   de Wolf.   Veu   wa   geld   mocht   je   een   toerke   meevliegen.   D’er   was   veel   volk.   Mijne   kameraad   durft   niet.   Ik   vroeg   het   aan   de   piloot   en   ’t   was   in   de   sjakosj.   K’ Had   nogal   ne   grote   mond   daar   boven   in   de   lucht   en   de   piloot   begon   wa   “toerkes”   uit   te   halen.   Ik   hield   mijne   adem   in.   Na   boven   den   toren   van   Puurs draait   die   zijn   eigen   gewoon   andersom.   Dat   had   ik   nog   nooit   meegemaakt.   Mee   mijn   benen   omhoog   zo   hoog   in   de   lucht.   Ik   voelde   iets   in   mijn   broek   en ‘k   had   prijs.   ’t   Was   erin,   van   schrik.   As   ik   beneeje   kwam,   em   ik   daar   achter   een   hogske   gezet,   mij   wa   geswanjeerd   mee   gras,   maar   iemand   had   me   toch gezien.   “Hé   mannen,   De   Wètjes   ei   in   z’n   broek   gescheten!”   Toen   ik   in   ’t   café   kwam   bij   Pier   Vink   was   ’t   al   geweten.   “Wètjes,   da’s   toch   een   kunst   joenge, zo   mee   uw   benen   omhoog?”   Eén   ding   is   zeker,   mee   die   piloot   vloog   niemand   niet   meer   mee   en   Jan   Tournée,   mijne   kameraad,   een   beestenkoopman, zeker niet.

Den opgezette haas

Het   was   in   het   jaar   dertig.   Ik   was   mij   aan   ’t   scheren.   Opeens   wordt   er   op   mijn   deur   geklopt   “Wètjes,   Wètjes,   den   burger   ij   nen   haas   geschoten,   hij   is gerokt   maer   ni   dood,   en   ij   zit   in   awen   hof   in   de   rapen…”   Ik   kon   hel   geloven.   Half   geschoren,   mee   mijn   geweer   den   hog   in,   ‘k   zei   tegen   die   man   “as   ik   em schiet,   krijgt   ge   den   helft…”   “Ginder   zit   hem”   roept   hij.   Ik   d’er   op   af.   Vanop   30   meter:   knal!   Hij   vloog   zeker   ne   meter   omhoog.   ‘k   Zeg   ja,   ik   heb   em.   Ik was   nog   gene   meter   van   af   of   ik   hoorde   daar   schetteren   van   ’t   lachen   achter   d’haag.   De   koppen   kwamen   tevoorschijn.   Ik   spring   op   dien   haas   en   dan voel   ik   het…   ’t   was   nen   opgevulde.   De   kop   van   den   Bammer   werd   als   maar   rooier   van   ’t   lachen   en   ik   altijd   maar   blauwer   van   komeire.   Terug   naar binnen.   ‘k   Zeg   tegen   mijn   vrouw   “Vandaag   gon   ik   ni   noar   de   mis   in   Hingene”.   Ze   zullen   nogal   lachen.   Maar   allé,   ik   ging   toch,   en   onderweg   kom   ik   de Van   Praet   tegen   (de   vader   van   den   huidigen   biersteker),   hij   zei:   “Wètjes,   ge   zie   zo   wit”.   Die   wist   er   ook   wa   van.   “Wètjes”   zei   hij   “ge,   zijt   al   den   derde   in   ’t straat”.   Ek   ik   zo   gelukkig   da’k   niet   den      enige   ni   was.   In   ’t   dorp   staat   den   Bammer   mee   zijn   maten   daar   te   lachen.   Ik   roep:   Bammer,   ’t   was   erop,   maar hij   is   wa   droog   uitgevallen,   ‘k   kom   straks   oem   ne   kilo   spek”.   Ik   kwam   in   de   kerk,   maar   iedereen   wees   naar   mij   van   “’t   zal   u   wa   kosten…”   ‘k   Was   rap buiten.   De   Zwaan   in.   Den   burger   stond   daar   mee   Monnebo,   den   boswachter.   De   burgemeester   zei:   “Wètjes,   ik   wist   ni   da   ge   zo   onnozel   waart.   Nen   echte jager   schiet   gene   haas   in   zijn   leger.   Nen   echte   jager   geeft   dien   haas   eerst   ne   schop,   laat   em   20   à   30   meter   lopen   en   schiet   dan”.   Ik   zei:   “Burger,   ik   hem meer zekerheid voor te schieten as ze liggen, dan als ze lopen…” “G’hebt ook gelijk” zei de burgemeester “We zwijgen d’erover”.

De Sponskens

Jagen   heb   ik   bijna   altijd   gedaan.   ‘k   Was   in   d’open   lucht   en   ‘k   had   veel   beweging.   Mee   den   burgemeester   heb   ik   altijd   toen   in   den   ambras   gelegen, alhoewel   da’k   niks   mesdee,   maar   ’t   was   genoeg   om   mee   uw   geweer   door   de   Notelarendreef   te   rijden   om   lastig   gevallen   te   worden   door   hem,   want   hij dacht   altijd:   “dien   heeft   iets   uitgestoken”.   Nu   had   ik   em   al   een   ganse   week   tegengekomen   in   de   dreef   en   ‘k   dacht:   “Wanneer   gaat   em   nu   es   stoppen?” ’t   Was   in   den   tijd   van   de   verkiezingen.   Nu,   op   mijne   velo   had   ik   achteraan   een   pakske   gestoken   mee   sponskens   van   de   P.V.V.   waarop   stond   “Weg   met Lefèvre”.   ‘k   Had   er   zo   een   honderdtal   gekregen   en   ik   ermee   weg,   naar   de   notelaardreef.   Ik   reed   nog   maar   juist   de   dreef   in,   of   daar   kwam   hij   afgedraaid, met   naast   hem   de   garde   Gust.   Den   Buick   schitterde   in   de   zon.   ‘k   Zeg   “As   em   da   pakske   zie,   zal   hem   mij   wel   doen   stoppen…”   En   waarachtig,   hij   rijdt juist   naast   mij,   bekijkt   mij   van   kop   tot   teen,   draait   zijn   raampje   open   en   zegt:   “Wètjes,   stoppen…”   Ik   was   nochtans   in   regel.   Ik   reeds   rechts   en   mijn geweer   was   ontlaad.   “In   naam   der   Wet,   doe   da   pakske   open”   zegt   den   burger   tegen   Gust   de   garde.   Gust   stapt   op   me   toe   en   trekt   da   paksken   open.   Mijn hart   bonsde   tot   in   mijn   keel.   Ineens   springen   al   die   sponskens   daaruit.   De   burger   die   ziet   da   en   begint   te   vloeken   “Waarom   doe   ge   da?”   En   ik   antwoord: “Da’s   om   mijn   zweet   af   te   kuisen,   burger”.   Zie,   da   moest   ge   gezien   emme.   De   garde   wipt   terug   in   den   auto,   die   stak   zijn   vingers   in   zijn   oren   wan   hie   da wij   mekander   daar   verweten   hebbe…   De   garde   is   daarna   nog   bij   de   Procureur   moeten   komen,   want   hij   mocht   dat   pakske   zonder   mijn   toelating   nie opengedaan hebben. Hij is er nog kwaad veur.

Processen

De   commandant   hier   heb   ik   nog   doen   verplaatsen.   Ik   reed   met   mijn   paard   en   kar   langs   de   Wallekant.   De   commandant   kwam   langs   den   andere   kant gereje   mee   zijne   velo,   in   burger,   mee   een   pak   selder   en   paraa   op   zijn   stoeltje.   Ik   bezag   hem   goe,   want   ik   wist   van   waar   hij   d’er   mee   kwam   en   lachte binnensmonds.   Twee   dagen   daarna   moest   ik   verschijnen   te   Mechelen.   De   commandant   beschuldigde   mij   van   openbare   belediging.   De   voorzitter   vroeg   of ik   soms   ni   gelachen   had,   mogelijk   wel.   Awel,   ik   kreeg   5   frank   voorwaardelijk.   In   alle   dagbladen   stond   toen   “Eduard   Perremans   werd   veroordeeld   wegens smaad   door   blik”.   Da   grapke   was   tot   in   Mechelen   gekend.   Mee   diezelfde   commandant   heb   ik   nog   last   gehad   toen   mijn   distels   op   den   dijk   niet   waren afgekapt,   volgens   hem.   Of   toen   ik   naar   de   Prokureur   schreef   dat   hij   in   ’t   kafee   aan   ’t   dansen   was   mee   een   madammeke   die   zijn   kepie   op   had.   Da   was d’olie op ’t vuur. Hij is toen verplaatst.

’t Pjeit van Wètjes

Ik   heb   altijd   van   paarden   gehouden,   want   zo   eentje   lijk   ’t   mijne   dat   is   er   op   den   hele   wereld   ni   meer.   Het   beest   is   nu   dood.   Iedereen   kent   het.   ‘k   Heb   er alle   vieringen   mee   opgestapt   en   veel   plezier   aan   beleefd.   Het   was   36   jaar   als   het   stierf.   In   1952   had   ik   het   gekocht   bij   Leonneke   Lichaam   in   Bornem.   Da was een “pjeirke” man, dan kon ploegen lijk den beste. Maar ja, ’t is nu dood, he en ‘k heb er verdomme spijt van.

Politiek

Daar   kan   ik   nen   boek   over   schrijven.   Elk   jaar   las   ik   mijnen   brief   veu   aan   de   gedenksteen   van   de   gesneuvelden,   juist   na   den   burgemeester.   Maar   daar   wil ik nie veul over zeggen. Vroeger goei vrienden geweest, dan langen ambras, tot de laatste twee jaar voor hij stierf, toen hebben we vrede gesloten.

Nauw aan het hart

Dat   de   gemeente   Hingene   hem   nauw   aan   het   hart   ligt   vertelt   het   volgende.   “Hingene   is   één   van   de   mooiste   gemeenten   uit   onze   streek   en   dat   moet   zo blijven.   Ook   na   die   fusie.   Da’s   hier   maar   niet   beginnen   mee   een   parkeerterrein   en   een   basketplein   rond   de   kerk.   Schone   dingen   van   vroeger   staan tegenwoordig   in   een   museum   of   in   zo   van   die   peperdure   kulturele   centra.   Da’s   zo   in,   tegenwoordig,   maar   het   kost   veel   geld   en   ’t   is   niet   altijd   even   mooi. Da   van   Hingene   dat   staat   nog,   ’t   is   een   mooi   gebouw.   Het   valt   niet   uit   den   toon.   Maar   als   ge   beziet   wat   sommige   gemeenten   van   hun   dorpskernen hebben   gemaakt.   ’t   Is   om   te   huilen.   En   al   dat   beton.   Er   zijn   zo’n   mooie   kasseiwegenskens,   alhoewel   ze   die   eens   moeten   goe   leggen.   Dat   wel,   maar   t’is allemaal   veel   mooier   dan   zo’n   brede   asfaltbaan   waarover   de   auto’s   in   volle   vlucht   ‘t   dorp   in   “vliegen”.   En   dan   gaan   ze   uit   den   bocht   en   dan   moeten   de bomen   nog   weg   ook…   voor   die   auto’s.   Dat   ze   van   Hingene   mee   hun   handen   afblijven,   maar   ’t   is   allemaal   om   werk   te   scheppen   in   de   winkel   en   de   hoge pieten   moeten   d’er   wat   achter   verdienen.   Neen,   Hingene   moet   zo   blijven.   Het   kasteel   zou   moeten   gerestaureerd   worden   en   dan   nog   liefst   mee   een   beetje zin   voor   goeie   smaak   dat   ze   ’t   niet   verknoeien.   De   verlichting   kan   hier   en   daar   wel   wat   bijgewerkt   worden   en   de   straten,   zolang   het   maar   het   “uitzicht” van   de   gemeente   niet   veranderd,   er   wordt   al   genoeg   geknoeid   tegenwoordig.   Hingene   is   schoon   genoeg.   Er   zijn   weinige   gemeenten   waar   de   natuur   nog zo   onaangetast   is,   dus”   En   hier   wille   we   de   Wètjes   dan   wel   geloven,   want   moest   men   Hingene   veranderen,   verandert   de   mens   en   is   er   van   een   Hingenaar geen   sprake   meer,   want   zoals   het   nu   nog   is,   is   het   nog   gezellig.   Sommigen   gaan   dat   dan   weer   oppeppen   en   trachten   er   een   kunstenaarsdorp   van   te maken.   Onze   eigen   mensen   zouden   maar   niet   te   veel   water   in   hun   wijn   moeten   doen   als   ze   elke   zondag   die   sjieke   rijkelui-slees   voorbij   hun   deurtje zagen   zweven.   Het   zou   worden   als   Weert,   waar   een   Weertenaar   joe   langer   hoe   meer   een   “toeristische   bezienswaardigheid”   begint   te   worden.   Maak   van onze mens geen ZOO-dier. En da’s ze maar vlug nen nieuwen boom in ’t dorp planten.

Boek

“Waarom   schrijft   ge   geen   boek,   Wètjes?”   Daarop   antwoordt   hij   al   lachend   “Maar   jong,   dat   zou   veel   te   lank   duren   en   ’t   zou   veel   te   veul   worden.   ‘k   Kan het   allemae   ni   vertelle.   Richard   Verwachter   es   er   es   willen   aan   beginne,   maar   k’   heb   em   gezegd   dat   ‘k   ‘et   ni   graag   had,   want   ‘k   gon   liever   de geschiedenis   in   als   een   legende.   De   legende   van   Wètjes,   die   dan   nog   waar   gebeurd   is   ook.   Pol   Le   Roy   was   ook   één   van   mijn   vroegere   vrienden,   hij   was nen   denker,   ne   schrijver.   Ik   ben   ne   vertellen   en   kom   graag   onder   de   mensen,   lach   al   eens   graag   en   drink   graag   een   pintje.   Da’s   mijn   leven.   Ik   ben gelukkig getrouwd en zie mijn Eugenie nog zo geire as vroeger… en da’s ’t voornaamste, Wètjes. Eduard   Juliaan   Perremans   overleed   op   85-jarige   leeftijd   in   zijn   Hingene   op   28   augustus   1982.   Zijn   lief   vrouwke   Eugenie   zag   “Wètjes”   weer   op   18   april 1994. De verteller van Hingene kon “zijn” verhalen weer uitvoerig aan Eugenie vertellen.
Twee kopstukken van VK HINGENE Wétje      Perremans,      samen      met secretaris    Maurice    Claesen.    Twee grote    mannen    van    voetbalclub    VK Hingene.
Kees   van   den   Do,   de   Wètjes,   Fons den   boer   en   de   flappe   op   een   zatte partie bij 't Perske