Dokter Walter Mees ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER

Toespraak gehouden door Maurice Claesen (1957)

“Het   is   voor   mij   ’n   grote   eer,   tevens   ’n   groot   genoegen,   op   dit   ogenblik   van   piëteitsvol   herdenken,   enkele   woorden   te   mogen   wijden   aan   de nagedachtenis   van   iemand   die   door   àl   die   hem   hebben   gekend,   met   hem   hebben   gestudeerd,   beroep   dede   op   zijn   wetenschapskennis   en   ondervinding, zelfs   door   diegenen   die   niet   zó   nauw   met   hem   in   contact   zijn   geweest,   geprezen   werd   en   geëerd   toen   hij   nog   levende   was   en   die   ook   nu   nog,   drie   jaren na zijn té vroeg verscheiden, wordt gehuldigd door groot en klein, door jong en oud, door rijk en arm, door wetenschapsmensen en door ongeletterden. Wij,   Hingenaren,   moeten   er   fier   op   gaan   en   er   ons   om   verheugen   dat   zulk   ’n   mens   hier   in   dit   huis   geboren   werd   en   opgevoed;   fier   vooral   omdat   uit   dat kind, uit die student gegroeid is, de schone, eenvoudige maar zó edele figuur van Dr. WALTER MEES,  zaliger gedachtenis ! We   hebben   hem   gekend   –   wij   parochianen   van   Hingene   –   als   de   levenslustige   opgeruimde   altijd   welgezinde   knaap,   drager   van   ’n   onverwoestbaar optimisme,   de   knaap   die   z’n   hart   op   z’n   handen   droeg,   die   liet   lezen   in   z’n   gemoed   als   in   ’n   open   boek;   de   knaap   die   ’n   aanmoedigend   en   troostend woord   vond   voor   iedereen   bij   elke   moeilijke   situatie,   die   opbeuring   en   zalvend   wist   te   geven   overals   waar   hij   moedeloosheid   of   verslagenheid   ontmoette; de   knaap   die,   met   z’n   ingeboren   schranderheid,   raden   kon   waar   er   geholpen   moest   en   zijn   hulp   en   steun   dan   ook   weggaf   met   ’n   dienstbaarheid   die spreekwoordelijk te noemen was ! Met   U,   Walter   –   want   voor   ons,   Uw   school-en   jeugdmakkers   zijt   ge   nog   altijd   “Walter”   gebleven   zonder   meer   !   –   Met   U   hebben   we   zoveel   winteravonden doorgebracht in dit huis, met U hebben we geravot doorheen het heetgeblaakte zand van ons zonovergoten koutervelden ! En   nog   steeds   vinden   ons   ogen   Uw   voetsporen   terug   in   ons   oude   kasteelfreef,   in   ons   Mansbroeck,   en   ons   Schelland,   nóg   klinkt   in   ins   oor   de   blije   klank van   Uw   heldere   sopranostem   die   zó   vaak   ook   wegdeinde   over   ’n   machtige   schelde,   die   zacht   voortvloeide   tussen   oevers   van   groenfluweel   bestikt   met madelieven,   We   hebben   U   gekend   als   de   knappe   humaniora-   en   hogeschoolstudent,   de   student   met   het   haast-fenomenaal   geheugen,   maar   ook   de student   die   studeerde,   die   z’n   leerstof   meester   kon   en   meester   was,   die   iets   wilde   worden   in   dit   leven,   iets   waarin   vooral   de   dienden   liefde   die   U ingeboren   was,   zou   kunnen   gedijen   en   openbloeiën   tot   de   volledige   gave   van   U   zelve,   tot   het   weggeven   van   U-zelf   aan   uw   behoeftige   lijdende medemensen. Alsog   het   gisteren   gebeurde,   zi   ‘k   ons   nog   in   het   kleine   bureelkamertje   van   dit   huis,   toen   U   me   toevertrouwde   “ofwel   word   ik   priester   ofwel   geneesheer; één van die twee, er is zóveel miserie in de wereld, Maurice”, Priester – geneesheer ! Twee idealen, één ideaal liever ! – dienen, helpen, genezen ! Het werd Uw roeping: GENEZEN: het lichaam van de mens, en langs het lichaam gebeurlijk ook de ziel ! Uw   werkterrein   ?   ….   Niet;   de   grootstad,   waar   de   wetenschapsmensen   het   zich   doorgaans   gemakkelijk   kunnen   maken:   ook   niet   ’n   leraarstoel   die doorgaans   ’n   beletsel   is   voor   volledige   verwezenlijking   of   beleving   van   ’n   ideaal   zoals   het   Uwe;   maar   wel   de   nijverheidsgemeente   met   de   zwarte fabriekschouwen,   met   de   monotoon-   lange   rijden   stapelhutten   van   de   steenfabrieken,   waartussen   mensen   wonen,   doodarme   mensen,   wie   het   leven   zeer weinig zon maar veel somberheid gaf, zeer weinig voorspoed, maar zeer veel mizerie ! Daar   wachten   lichamelijke   vooral,   maar   ook   zedelijke   noden   op   ’n   mens   met   ’n   groot   hart,   ’n   mens   met   begrijpend   medevoelen,   ’n   mens   die   zich   geheel zou   geven,   ’n   mens   met   ’n   apostelziel   en   ’n   missionnarishart.   Dààr   wachtten   U   de   zieke   lichamen,   vaak   veroordeelde   en   in-de-steek-gelaten   levens   die van   U   genezing   verhoopten;   daar   leefden   de   zieke   zielen,   neergesmakt   door   stoffelijke   mizerie   en   bekneld   in   ’n   pantser   van   koude   onverschilligheid   of ondergedompeld in ’n zwarte nacht van levenshaat. Alléén   ’n   mens   als   U,   DR   MEES,   ’n   mens   met   Uw   hart   en   Uw   ziek   en   Uw   overtuiging   kon   daar   veel   redden   van   wat   verloren   was,   en   U   hebt   het   gedaan   ! Uw   eerste   daat   als   geneesheer   te   NIEL   was   ’n   daad   van   apostolaat,   en   gans   de   uitoefening   van   Uw   geneeskundige-praktijk   is   apostolaat   geworden   van het begin tot het einde ! Wij, wij leken, makkers en parochianen, wij weten dat àl die jaren, zóveel mensen bij U genezing kwamen zoeken voor hun lichaam en genezing vonden. Wij   weten   dat   in   zovele   hopeloze   harten   gij   de   hoop   op   genezing   hebt   doen   herleven   en   die   hoop   wist   te   voeden   en   levendig   te   houden   ook   wanneer genezing,   ondanks   alles,   uitbleef,   wij   weten   dat   in   zeer   vele   schamele   gelagenhuisjes   Uw   komst   verbeid   werd,   dat   na   dag,   als   de   komst   van   de heilbrenger,   van   de   heelmeester,   van   de   toegewijde   en   liefdevolle   verzorger;   vaders   en   moeders   hebben   in   uren   van   overstelpende   kommer,   gesmakt naar   het   verschijnen   van   Uw   rijzige   minzame   gestalte   op   de   drempel   van   hun   woon;   kinderogen   hebben   naar   U   opgekenen   als   naar   ’n   wonderdoener, want in Uw ogen toch vonden ze niets anders dan goedheid en vertrouwen en liefde. Maar   God   alléén   weet;   hoeveel   zieken   door   Uw   voorbeeld,   door   Uw   opbeurend   en   sterkend   woord   –   en   in   dat   moment   was   toch   ieder   woord   uit   Uw   mond ’n   kruimel   van   Uw   diep-goedsdienstige   overtuiging   !   diir   Uw   wijze   raad   of   door   ’n   kleine   daad   van   dienstbetoon,   soms   losgemaakt   werden   uit   het dwangbuis   van   hun   onverschilligheid,   de   nevel   van   hun   levensmoeheid   voelden   opgelost   in   de   warme   uitstraling   van   Uw   dienende   liefde   en   eenvoudige goedmenselijkheid   en   in   hun   hart   voelden   herboren   worden   de   liefde   voor   het   leven,   de   liefde   voor   wat   schoon   en   goed   is,   de   liefde   voor   de   meester- van-leden en dood en geloof in Hem en betrouwen ! Dàt   was,   waarde   Dorpsgenoten,   de   dokter   –   onze   Dokter   –   Walter   Mees,   zaliger   gedachtenis,   de   onbaatzuchtige,   nederige,   de   eenvoudige,   goede   mens; dàt   was   de   geneesheer-apostel   die,   met   Gods   hulp,   gezondheid   gaf   aan   zieke   lichamen   en   gezondheid   ook   aan   zieke   zielen:   dat   was   de   mens   voor   wien het   eenvoudigste   “Merci   Meneer   Doktoor”   van   ‘   oud   moederke   uit   de   krotwoning   veel   meer   betekende   dan   ’n   handvol   geld:   de   mens   voor   wien   de dankbare zonnelach van ’n genezen kind veel méér betekende dan ’n invitatie op ’n royaal diner ! De   zekerheid,   steun   en   moed,   hulp   en   leniging   te   hebben   gebracht   aan   lijdende   mensen   was   de   schoonste   beloning   en   bekroning   voor   Uw   onophoudelijk pogen   en   werken   om   de   kranke   mensheid   ter   hulp   te   komen   in   al   haar   noden,   Want   !   Uw   eenvoudig,   kinderlijk   –   oprecht   en   ingoed   –   hart,   Dr   Mees, hield niet van ijdele lofbetuigingen of wereldse roem en eerbewijs; geven: was Uw ideaal ! Liefhebben, was Uw geluk § Dienen – Uw roeping ! Niet    alléén    in    de    nijverheidsgemeente,    maar    ook    hier    hebben    wij    tastbaar    mogen    voelen    de    heilzame    inwerking    van    Uw    uitgebreide    en alomgewaardeerde   geneeskundige   bekwaamheid   –   en   ondervinding;   ook   wij   hebben   het   geluk   gehad   aan   te   voelen   dat   de   banden   van   gehechtheid   die   U vasthielden   aan   Uw   geboortedorp,   steeds   even   hecht   bleven;   aan   te   voelen   dat   Uw   dienstbaarheid,   Uw   ingeboren   behoefte   om   te   helpen   met   raad   en daad,   Uw   toewijdingsvolle   zorg   en   liefde   voor   de   evenmens,   immer   even   groot   en   sterk   bleven   en   dat   het   U   telkens   gelukkig   maakte   “één   van   Uw streek”   te   hebben   geholpen,   opgebeurd,   genezen,   zelfs   dàn   nog   toen   U   er   klaar   van   bewust   waart   dat   de   kwaal,   die   jarenlang   Uw   gezondheid ondermijnde, uiteindelijk haar slag zou thuis halen ! Het   moet   wek   zijn,   -   het   kan   niet   anders§   -   of   in   die   cruciale   momenten   van   Uw   leven,   gaf   de   opperste   Heelmeester   aan   U,   z’n   trouwe   medearbeider,   de bovennatuurlijke   kracht   om   Uw   eigen   lijden   te   kunnen   vergeten,   om   U   zelfé   ook   dàn   nog   te   kunnen   weggeven   aan   Uw   lijdende   broeders   en   zusters   –   in Christus, om ook dàn nog levenslust en moed en hoop te kunnen inspreken, wijl er normaal voor U geen spraak meer kon zijn van dit alles. Toen   Uw   stoffelijk   overschot   z’n   laatste   tocht   aanving   doorheen   de   straten   van   wat   Uw   werkgebied   was   bliezen   klaroenen   “The   Last   Post”   voor   de trouwe strijder-Christi die kampte z’n leven lang en wel in de vuurlijn van het lekenapostolaat. Uw   uitvaart   was   geen   manifestatie   van   hopeloze   verslagenheid:   ze   was   ’n   triomftocht   !   De   vaderonzen   en   weesgegroeten   van   honderden   behoeftigen   en lijdende   hebben   U   binnengedragen   in   de   eeuwige   gelukzaligheid,   waar   Uw   grote   zelfverloocheningen   en   offerende   naastenliefde,   ongetwijfeld   haar beloning   en   bekroning   heeft   gevonden   in   ’t   eeuwige   samenzijn   met   “De”   Liefde,   met   de   God   van   Uw   kinderjaren   die   ook   de   God   was   en   bleef   van   Uw edel en schoon geneesheer zijn ! Mogen   alle   Hingenaren,   zonder   uitzondering,   Uw   gedachtenis   blijven   eren   en   moge   de   gedenksteen   in   de   geven   van   dit   huis,   het   zeggen   tot   ieder   dit   hier langs   komt   :”Hier   werd   geboren   en   hier   leefde,   midden   ons,   ’n   rechtvaardige,   die   ’n   goed   en   edel   mens   was,   ’n   mens   zoals   er   té   weinig   zijn   in Vlaanderen,   ’n   plichtbewust   diep-kristen   vlaming,   ’n   geneesheer   die   al   de   liefde   en   al   de   mildheid   van   z’n   groot   hart   wegschonk   aan   de   lijdenden,   aan de armsten onder de armen, en die z’n geneesherentaak omwerkte tot ’n heerlijk apostolaat van dienden liefde”. Weer   eens   nemen   we   afscheid   van   U,   Dr   Walter   Mees,   maar   meer   en   beter   dan   bloemen   en   woorden   het   kunnen   zeggen,   blijft   Uw   naam,   onuitwisbaar gegrift   in   het   hart   van   ons   allemaal   !   Opdat   Uw   heerlijk   voorbeeld   van   onbaatzuchtige   naastenliefde   en   zelfopoffering   moge   voortleven   in   ons   hart   en ons   ’n   lichtbake   zijn;   Opdat   wijzelf   en   de   komende   geslachten   het   steeds   gedenken   mogen   en   herdenken   dat   in   dit   huis   werd   geboren   Dr   Walter   Mees, de   “Dokter   der   armen”,   verzoek   ik   U   eerbiedig,   Heer   burgemeester,   de   gedenksteen   te   willen   onthullen   en   hem   te   stellen   onder   de   bescherming   van   het gemeentebestuur, de naam en de gedachtenis ter eere van wijlen onze oud-parochiaan Dr Walter Mees.” Dhr Willem Van Kerkchoven, burgemeester, onthulde dan de gedenksteen, terwijl Z.E.H. Loos de wijdingsplechtigheid volbracht. (Bron: Jetty Segers - Dit is een reproductie van het origineel inclusief oud taalgebruik en eventuele taalfouten of typfouten)
Geboortehuis van Dr. Walter Mees Frans Van Haelenstraat 25