ANEKDOTES ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER

Rieke Toveneir

Edward "Wètje” Perremans had tijdens een bestuursvergadering van KVK Hingene Rieke Tovenaar uit de kantine gezet. De Rik zei: "Ik kom nooit niet meer op uwe grond". En sindsdien keek Rieke Tovenaar elke keer trouw naar het voetbal vanuit de Kasteeldreef. Rieke   woonde   in   een   vervallen   huizeke   aan   de   Mandenmakersstraat,   in   het   baantje   voor   naar   de   U-put.   Als   kind   dachten   wij   altijd   dat   Rieke   Tovenaar écht   kon   toveren   en   dat   maakte   ons   nieuwsgierig.   Daarom   werd   hij   ook   regelmatig   lastiggevallen   door   nieuwsgierige   bengeltjes.   Als   hij   je   betrapte   zat hij   met   zijn   riek   achter   je   aan.   Ik   ben   er   zeker   van   van   dat   hij   ons   nooit   iets   zou   aangedaan   hebben,   maar   we   hadden   toch   de   schrik   te   pakken. Naderhand had ik hem graag best wel eens op een normale manier leren kennen, want het was een verstandige man heb ik gehoord.

Rentmeesteres Jeanne Thielemans

Zoals   ze   vroeger   leefde,   zo   leefde   ze   op   latere   leeftijd   anders.   Op   een   dag   ging   ze   om   enkele   sneden   kaas   en   hesp   en   vroeg   of   ze   de   overschot   mocht terugbrengen. Zo was de Juffra... excentriek, kunstzinnig en daarom was ze steeds een buitenbeentje van het dorp.

Pastoor Henk Hamerlinck

Om   af   te   sluiten   zou   ik   graag   nog   een   plezante   anekdote   vertellen.   Ze   stamt   uit   de   mooie   periode   dat   ik   pastoor   was   in   Hingene.   Er   waren Kasteelfeesten   en   ik   had   net   vernomen   dat   de   aanvraag   voor   herstellingen   aan   de   kerktoren   goedgekeurd   was.   Ik   was   dolgelukkig.   De   feestelijkheden werden   geopend   met   een   receptie   met   menig   glaasje   schuimwijn.   Tot   daar   geen   probleem.   Maar   dan   lokten   enkel   snoodaards   me   mee   naar   de Duveltent.   Hoeveel   glazen   ik   daar   nog   gedronken   heb,   weet   ik   niet   meer.   In   normale   omstandigheden   krijg   ik   nauwelijks   1   glas   binnen.   De   gevolgen laten   zich   raden.   Door   al   die   drank   moest   ik   op   een   bepaald   moment   dringend   naar   het   toilet.   Ik   ging   buiten   op   zoek   naar   een   geschikte   boom.   Ik   dacht die   gevonden   te   hebben   maar   had   te   laat   door   dat   die   in   een   gracht   stond.   En   voor   ik   het   besefte,   stond,   of   beter   lag,   ik   daar   ook.   Enkele   Chirojongens hebben   me   dan   met   veel   plezier   uit   de   gracht   getakeld.   Met   een   broek   vol   slijk   ben   ik   dan   uiteindelijk   toch   op   de   pastorie   geraakt.   En   het   grappige verhaal   van   ‘meneer-pastoor-in-de-gracht’   ging   Klein-Brabant   rond.   Nu,   vele   jaren   later,   spreken   mensen   uit   Hingene   en   Mariekerke   er   mij   nog   over aan, mét ondeugende pretlichtjes in de ogen! Ja, een pastoor is ook maar een mens zeker?”

Albert Mees ofwel Bère Poes

Albert   Mees   ofwel   beter   gekend   als   Bère   Poes   (want   je   had   in   Hingene   ook   Albert   Mees   van   Caroline   Meskens   en   dan   was   een   bijnaam   wel gemakkelijker).   Hij   was   tijdens   de   toneelvoorstelling   van   De   Morgenster   de   persoonlijke   “zaalwachter   van   dienst”.   De   mensen   die   in   café   De   Zwaan   een pintje   kwamen   drinken,   moesten   steeds   langs   de   zaal   naar   het   toilet.   Bère   Poes   moest   er   op   toezien   dat   ze   dat   stil   deden,   zonder   de   voorstelling   te storen.   Hij   was   daar   heel   streng   op.   Waarvan   zijn   bijnaam   komt   kunnen   we   niet   direct   achterhalen.   Wel   weten   we   dat   de   mensen   van   Hingene   dorp   zijn moeder   “de   Poes”   noemden.   De   rest   laten   we   maar   aan   onze   verbeelding   over.   Albert   Mees   was   ook   officieel   scheidsrechter   bij   de   Belgische Voetbalbond.   Samen   met   Rieke   Van   Herbruggen   vormde   hij   het   scheidsrechtersduo   van   KVK   Hingene,   toen   nog   FC   Hingene.   De   toenmalige   voetballers kunnen daar zeker meer over vertellen.

Pierre Schoof in de luren gelegd

Pierre   Schoof,   de   vaandeldrager   van   Hingene,   maar   ook   een   goed   tuinman,   kon   je   op   dat   gebied   niets   wijsmaken.   Althans   dat   dacht   hij.   Hij   kende   vele soorten   groenten   en   wist   precies   wanneer   en   waar   je   ze   het   beste   kon   telen.   Een   tuinman   in   hart   en   nieren.   Maar   op   een   keer   werd   hij   toch   eens   bij   de neus   genomen.   De   genaamde   Hugo   Cools   stak   enkele   tiktakmuntjes   in   een   zakje   en   liet   aan   Pierre   zien   welke   het   waren.   "Dit   zijn   Chinese   bonen,   mijne beste   vriend.   Die   kan   je   het   beste   in   de   grond   steken   rond   deze   tijd."   sprak   Pierre.   In   een   samenwerking   met   een   naaste   gebuur   van   Pierre   werd   de   grap verder   uitgewerkt.   Men   stak   de   muntjes   in   een   zakje   van   Chinese   bonen   en   gaf   er   enkele   aan   Pierre.   Ook   de   buurman   begon   deze   te   planten   (maar   dan de   echte).   Na   enkele   weken   was   er   nog   geen   kiem   te   bespeuren   op   de   plaats   waar   de   Chinese   bonen   stonden.   Maar   bij   de   buurman   kwamen   ze   wél   al piepen.   "Wat   is   er   Pierre?"   vroeg   de   buurman.   Pierre   wist   even   geen   raad   en   sakkerde   het   uit.   Hoe   kon   dat   nu?   "Wacht   zei   de   buurman,   ik   heb   nog   wel enkele   plantreserves   staan.   Dus   weer   ging   Pierre   Schoof   aan   het   planten   met   gewone   tiktakmuntjes   en   weer   had   hij   niets   in   de   mot.   Na   enkele   weken vonden   ze   het   wel   genoeg   en   uiteindelijk   verklapten   ze   hun   grap   tegen   Pierre,   die   er   wel   flink   was   ingelopen.   Dit   lapten   ze   hem   geen   tweede   keer   meer, maar zo'n unieke kans mochten ze niet laten liggen. En zo zijn wij weer een anekdote rijker.

Pastoor Meeûs

In   1964   kreeg   de   Sint-Stefanusparochie   een   nieuwe   pastoor:   Jan   Van   Kerckhoven.   De   parochianen   van   de   Sint-Maragethaparochie   van   Wintam   die   op   de grens   met   Hingene   woonden   waren   benieuwd   of   die   nieuwe   pastoor   de   mis   ook   zo   lang   kon   trekken   en   zo   eindeloos   kon   preken   als   ‘de   witte   pastoor’.   Ze trokken dus puur uit nieuwsgierigheid naar Hingene, maar dat was buiten pastoor Meeûs gerekend. Bij   de   eerstvolgende   processie   zou   hij   die   dissidenten   eens   laten   zien   tot   waar   de   parochiegrens   van   de   Sint-Margarethaparochie   lag:   tot   op   de   meter   na aan   de   Pieter   Coomansstraat.   De   misdienaars,   kruis   en   twee   kandelaars   voorop,   kregen   dus   de   opdracht   de   processie   over   de   Koningin   Astridlaan   achter zich   aan   te   slepen   tot   op   de   laatste   meter,   waar   de   hele   beweging   in   een   scherpe   lus   opnieuw   richting   Wintam   trok.   Of   zijn   dissidente   parochianen   er wakker   van   gelegen   hebben,   betwijfel   ik.   Misschien   zaten   zij   op   datzelfde   ogenblik   wel   in   de   Sint-Stefanuskerk.   De   misdienaar   die   toen   het   kruis   droeg en aan het bevel van pastoor Meeûs gehoor gaf, was uw nederige anekdoteschrijver... Jan Van Stichel.

Zuster Berengaria

Iedere   Eikevlietenaar   die   iets   of   wat   gezegende   leeftijd   heeft   bereikt,   heeft   haar   ongetwijfeld   gekend   of   heeft   in   haar   kleuterklasje   gezeten:   zuster Berengaria.   Iedereen   noemde   haar   zuster   'Belgaria'.   Het   was   een   toegewijd   en   vroom   nonneke,   zoals   Sint-Pieter   er   maar   zelden   in   de   hemel   heeft binnengelaten.   Wat   zij   in   haar   eentje   presteerde,   daar   heeft   men   nu   een   heel   nest   kleuterjuffrouwen   en   kinderverzorgsters   voor   nodig.   Ze   leerde   ons cijfers   en   eenvoudige   woordjes,   ze   leerde   ons   optellen   en   hoeveelheden   vergelijken,   kortom   een   leerstof   die   je   pas   in   het   eerste   jaar   basisonderwijs krijgt   voorgeschoteld.   Uiteraard   stond   het   bord   bijna   dagelijks   vol   met   zulke   dingen   waarop   de   inspectie   haar   in   geen   geval   mocht   betrappen.   En   op   een schone   dag   gebeurde   het.   Zuster   Odilie   kwam   in   vliegende   haast   zeggen   dat   de   inspecteur   op   komst   was.   Zuster   Belgaria   vloog   met   de   bordveger   naar het   bord   en   net   toen   op   twee   na   alle   cijfers   en   woordjes   gesneuveld   waren,   stond   de   inspecteur   daar.   Hij   kwam   er   zich   van   overtuigen   dat   er   niet   minder dan   44   kleuters   onder   haar   hoede   zaten.   De   vriendelijkheid   zelve   bleef   ze   de   hele   tijd   tegen   het   bord   geplakt   staan   om   met   haar   breed   postuur   die   twee woordjes te verstoppen. Met een zucht van opluchting vertrok de inspecteur. "Zuster, waarom heb je dat bord afgevaagd?" vroeg een pienter bazeke. "Omdat de inspecteur niet mocht weten dat we bijna zo slim zijn als hijzelf," zei ze. "Als hij dat toch gezien had, mocht ge dan geen nonneke meer zijn?" klonk het. JAN VAN STICHEL

Elf apostelen

Dat zuster Belgaria ons meer dan tot tien leerde tellen bewijst volgende anekdote. Op   een   keer   had   ze   aan   haar   kleuters   verteld   over   Jezus   en   zijn   twaalf   apostelen.   Daarop   mochten   we   onze   fantasie   de   vrije   loop   laten   en   tekenen.   En wat   tekent   een   kleuter   dan   zoal?   Jezus   met   zijn   twaalf   apostelen.   We   hadden   allemaal   een   lei   en   omdat   ik,   Jan   Van   Stichel,   graag   en   nogal   goed   kon tekenen,   kreeg   ik   de   krijtjes   die   te   petieterig   waren   om   er   nog   op   het   bord   mee   te   schrijven.   Toen   zuster   Belgaria   kwam   zien   naar   de   resultaten,   was   ze verrukt   dat   ik   haar   bijbels   verhaal   zo   prachtig   met   die   krijtjes   had   uitgebeeld.   Maar   er   ontbrak   toch   iets   en   ze   begon   luidop   te   tellen:   een   twee,   drie, vier...   elf.   "Janneke,"   zei   ze,   "ge   hebt   elf   apostelen   getekend   en   ik   heb   toch   verteld   dat   er   twaalf   waren?"   Ik   moest   toegeven   dat   ik   me   in   mijn enthousiasme   had   misteld,   maar   als   je   een   kleuter   bent   sta   je   nog   laag   tegen   de   grond   en   kun   je   vlugger   op   je   pootjes   vallen.   "De   twaalfde   was   Judas en die is zich juist gaan ophangen, zuster," zei ik. JAN VAN STICHEL

Bruidsparen vergeten

Vrijdag   24   mei   om   9u30   (jaartal   onbekend)   moesten   op   het   gemeentehuis   van   Hingene   twee   huwelijken   plaatsvinden.   Even   voor   het   vastgestelde   uur kwam   een   hele   sliert   wagens   aangereden   met   het   gezelschap   en   de   bruidsparen   Albert   Pauwel   -   Maria   Marnef   en   Frans   Wuyts-Carola   Van   der   Veken. Schepen   Gerard   Verhavert   was   wegens   ziekte   belet,   zodat   burgemeester   Jos   Bogaerts   zijn   plaats   zou   innemen.   De   klok   wees   al   kwart   voor   tien,   maar   de burgemeester   daagde   niet   op.   Om   10   uur   stonden   zowel   de   pastoor   van   Hingene-centrum   als   deze   van   Sint-Margareta   te   Wintam   de   paren   op   te wachten   en   dus   werd   in   allerijl   beroep   gedaan   op   tweede   schepen   Jozef   Tronckoe   om   de   huwelijken   te   voltrekken.   Precies   te   10u18   werd   het   eerste paar   wettelijk   in   de   echt   verbonden   en   weinige   ogenblikken   later   was   het   de   beurt   aan   hun   collega's.   Burgemeester   Bogaerts   was   doodgewoon   de   twee huwelijken vergeten. De beide echtparen, even in paniek, konden nadien toch nog hartelijke lachen. Eind goed, alles goed.

Slijk tot achter zijn oren

We   woonden   allebei   in   de   "Slijkhoek":   mijn   vriendje   Jos   achter   den   dijk   en   ik   er   juist   voor.   We   waren   beiden   even   jong:   3   jaar!   Iedere   dag   kwam   hij   mij roepen   om   samen   naar   de   bewaarschool   te   gaan   naar   onze   geliefde   Zuster   Beringaria.   Meestal   stond   ik   hem   al   op   te   wachten   aan   de   poort   van "d'hoef",   soms   met   tante   Wis   (Wis   de   Neulle).   En   stipt   op   tijd   was   hij   er   dan,   netjes   verzorgd,   het   voorschootje   onberispelijk   gestijfd   en   gestreken,   de klompjes   aan   de   voeten.   Maar   op   een   zwoele   juni-morgen,   na   een   korte   maar   hevige   onweersbui,   waren   wij   niet   weinig   verbaasd,   toen   hij   totaal onherkenbaar   boven   den   dijk   verscheen.   Van   kop   tot   teen   onder   de   modder,   een   echte   "klodderhond",   de   kleur   van   het   schortje   konden   we   ook   al   niet meer   onderscheiden.   Mijn   vriendje   Jos   had,   zich   volwaardig   gedragen   als   een   Vlietzoon,   vrolijk   in   alle   plassen   gesprongen;   wat   zag   hij   er   stralend gelukkig   uit!   De   reactie   van   tante   Wis   bracht   hem   helaas   spoedig   in   een   andere   stemming.   Zij   greep   hem   bij   de   hand,   maakte   met   talrijke onverstaanbare   luidruchtige   klanken   een   einde   aan   de   pret,   en   geleidde   hem   regelrecht   terug   naar   huis.   Die   dag   ben   ik   alleen   naar   school   gegaan.   Doch tante   Wis   had   er   een   nieuwe   taak   bijgekregen:   iedere   ochtend,   jaren   lang,   stond   zij   vol   spanning   naar   "den   april"   te   staren,   mompelend:   "Da!   Hoe   zal hij er vandaag vanachter komen?" Bron: JuD (Oud-Eikevlietenaren)

Vic Gentils zette Hingene bijna onder water

Op   zaterdag   3   januari   1976   raast   een   Noordwesterstorm   over   België.   Het   is   springtij.   In   Ruisbroek   begeeft   de   dijk   van   de   Vliet   en   Ruisbroek   staat   in   een mum   van   tijd   onder   water   door   het   wassende   water.   Ook   in   Hingene   was   het   noodlot   bijna   toegeslagen.   Iedereen   wou   via   de   gekende   Tedescodijk   (uit   de periode   van   de   overstroming   in   1953),   naar   de   dijk   oprijden   om   daar   een   nakende   bres   te   gaan   dichten.   Echter   moesten   ze   dit   doen   van   op   het   terrein van   de   Notelaer.   Het   jachtpaviljoen   werd   toen   bewoond   door   kunstenaar   Vic   Gentils   en   hij   weigerde   op   zijn   beurt   de   “reddende”   Hingenaars   die   uit   alle hoeken   van   de   gemeente   kwamen   toegesneld.   Dorpelingen   uit   Hingene   en   Wintam   vulden   zandzakken,   de   vrouwen   zaten   ondertussen   al   hun   huisraad op   stenen   of   een   verdieping   hoger   en   onze   redders   der   gemeente   vochten   een   woordenoorlog   uit   met   Gentils   aan   de   poort   van   het   domein.   Hij   stuurde zelfs   zijn   honden   af   op   de   Hingenaars.   Ondertussen   was   er   iemand   uit   Wintam   met   zijn   camionette   gearriveerd   op   de   plaats   om   ook   mee   te   helpen. Gedaan   met   woorden,   nu   moeten   er   daden   gesteld   worden   of   Hingene   zat   weer   met   een   bres   zoals   in   ’53.   De   man   sprong   achter   het   stuur   van   de camionette,   gaf   gas   en   ramde   de   toegangspoort   in   één   klap   open.   De   eigenzinnige   kunstenaar   en   zijn   honden   konden   de   camionette   maar   net ontwijken.   De   poort   was   open   en   alles   werd   in   het   werk   gesteld   om   de   bres   te   dichten,   wat   uiteindelijk   gelukt   was.   Waarom   Vic   Gentils   die   dag   zo reageerde   snapte   niemand,   maar   we   waren   ternauwernood   ontsnapt   aan   het   noodlottige   wat   Ruisbroek   die   dag   en   nacht   overkwam.   De   kunstenaar   werd nadien   geen   graag   geziene   gast   in   de   dorpen   Hingene   en   Wintam.   Hij   had   immers   de   gemeente   bijna   onder   water   gezet   door   zijn   koppige   gedrag.   In 1983 verliet hij de gemeente… tot grote opluchting van de inwoners.

“Den Dieman”

Wie   was   “Den   Dieman”   die   veel   besproken   en   door   iedereen   in   het   dorp   gekend   was?   Geroemd   om   zijn   persoonlijkheid.   Hij   verdiende   de   kost   met   het hakken   van   bomen   in   de   polder   en   langs   de   Scheldedijken.   Hat   was   hard   labeur.   Zo   ploeterde   hij   van   in   de   vroege   ochtend   tot   in   de   late   avond,   in   weer en   wind,   in   de   drassige   kleigronden   van   Hingene.   Zijn   benen   ietwat   krom   gebogen,   droeg   hij   en   ganse   jaar   zijn   lange   rubberen   botten   die   behoorden   bij zijn   “uniform”.   Hij   werkte   als   “werknemer   van   den   duc”   en   niettemin   altijd   goed   gehumeurd   en   tevreden   met   zijn   harde   levensstijl.   Bij   het   huiswaarts keren,   na   het   harde   werken,   passeerde   hij   vele   kroegen   in   Hingene-dorp,   het   centrum,   zoals   ze   dat   toen   noemden.   Ze   riepen   hem   dan   binnen   voor   een lekkere   frisse   pint,   de   ene   na   de   andere   traktatie   volgde   en   zo   vertrok   hij   met   zijn   buikje   volgeladen   zingend   naar   huis.   Dat   naar   huis   keren   met   een goed   glas   uit   viel   niet   altijd   mee.   Maar   ja,   hoe   dikwijls   heeft   de   arme   werkman   niet   in   dat   vocht,   verlichting   van   zijn   lot   gezocht.   Zo   liep   hij   goed “aangevezen”,   tijdens   een   donkere   winteravond,   naast   zijn   fiets   en   vertelde   heel   het   gebeuren   van   de   dag,   alsof   hij   tot   iemand   sprak.   Plots   plaatste   hij zijn   fiets   tegen   een   gevel   en   zei   heel   serieus:   “Hier,   François,   hier   staat   ge   dan   en   hier   komt   den   Dieman   u   ’s   morgen   om   zeven   uur   terug   halen.   Is   dat goe?” en zo strompelde hij verder naar moeder de vrouw. Op   een   mooie   zomernacht   zat   “Den   Dieman”   met   een   vriend   te   zeveren   op   den   dorpel   van   de   voordeur   van   Mariettte   Van   Laeken.   Waar   hij   ook   vertoefde, steeds   gaf   hij   wijze   raad.   Zo   sprak   zijn   goeie   vriend   hem   toe:   “Ik   zie   ze   toch   zo   geire,   maar   ik   ga   haar   nooit   trouwen,   want   ik   weet,   ik   maak   haar ongelukkig.”   Waarop   “Den   Dieman”   repliceerde:   “As   ge   ni   moet   trouwen,   moet   ge   niet   trouwen!”   Hoe   met   weinig   woorden   veel   kan   gezegd   worden.   “D’er zit een vlieg op de kerktoren” zei “De Fijne”. “Ja, en ’t is er een met één oog” riposteerde “Den Dieman”. Zo   droeg   hij   ,   met   drie   andere   mannen,   de   heilige   Sint-Job   met   de   processie.   “Den   Dieman”   liep   vooraan   en   zo   zag   hij   een   muntstuk   op   de   grond   liggen. Natuurlijk   bukte   hij   zich   om   het   op   te   rapen.   Maar   door   dit   manoeuvre   kwam   ook   het   heilig   beeld   mee   vooroverbuigen,   waarop   hij   grappend   zei:   “Hela makker, ik ben u toch voor sé.” Tijdens   de   Tweede   Wereldoorlog   werd   “Den   Dieman”   verzocht   om   direct   naar   het   gemeentehuis   te   komen.   Daar   aangekomen   stond   burgemeester   Van Kerckhoven   met   de   droevige   mare   op   hem   te   wachten.   Ze   hadden   even   daarvoor   de   trieste   mededeling   gekregen   dat   “Den   Dieman’s”   zoon,   Hendrik, gesneuveld   was   aan   het   front.   Dagen   en   dagen   liep   onze   droevige   vader   huilend   langs   de   straten   en   iedereen   zou   het   weten   hoe   een   brave   jongen   zijn zoon   was.   Hij   zou   hem   nooit   meer   zien,   zijn   grote   held.   En   of   het   nog   niet   genoeg   was,   verongelukte   de   man   van   zijn   jongste   dochter,   een   beroepsmilitair bij de ontmijningsdienst, vlak na de oorlog. Ik geloof dat zijn naam Frans was. “Den   Dieman”   was   ook   de   belleman   van   de   gemeente   Hingene,   een   soort   van   omroeper.   In   die   functie   bracht   hij   het   nieuws   van   de   gemeente   tot   bij   de inwoners   van   Wintam,   Eikevliet   en   Hingene.   Dan   moest   hij   op   het   gemeentehuis      komen   en   las   de   burgemeester   of   de   gemeentesecretaris   de meldingen   voor   die   hij   aan   de   inwoners   moest   overbrengen.   Hij   nam   het   desbetreffende   document   mee   op   zijn   ronde,   rolde   het   open   en   bracht   met   luide stem   de   te   verkondigen   berichten.   Omstaanders   die   over   zijn   rug   konden   meelezen,   stelden   wel   eens   vast   dat   hij   zijn   blad   onderste   boven   hield.   Daar   hij niet   zo   goed   kon   lezen   gebeurde   het   wel   eens   dat   hij   zijn   tekst      niet   in   de   oorspronkelijke   versie   bracht.   Maar   “Den   Dieman”   kennende,   die   toverde direct een eigen interpretatie: “Alle vrouwen die zo zijn, krijgen dobbel zegels!”, hoorde ik hem nog roepen. De   buurtbewoners   van   het   Sas   van   Wintam   woonden   het   verst   en   kregen   het   nieuws   altijd   als   laatsten   te   horen.   Dat   was   opgelost   van   het   ogenblik   dat “Den Dieman” twee gratis pinten mocht drinken in “Café Het Sas”…Vanaf toen vertrok hij met zijn berichten vanuit die uithoek. Als   besluit   van   wil   ik   zeggen:   ik   hield   van   “Den   Dieman”   zoals   hij   was.   Hij   vertelde   moppen   aan   de   kinderen,   hield   van   het   leven   en   zou   geen   kat   iets   in de   weg   hebben   gelegd.   Hij   stamde   uit   een   gezin   van   14   kinderen,   had   een   engel   van   een   moeder,   dronk   graag   een   pintje,   maar   was   een   doodbrave   man …”Den Dieman”. MARIETTE VAN LAEKEN

Guyke in zijn schoolkamp

Guyke   was   al   een   paar   dagen   afwezig   op   school…zonder   doktersbriefje.   Ik   gaf   een   jongen   uit   de   buurt   de   opdracht   om   even   bij   zijn   ‘Grote   Moe’   te   gaan horen   wat   er   gaande   was.   De   ‘Grote   Moe’   telefoneerde   mij   om   te   vertellen   dat   Guyke   wel   naar   school   was   geweest.   Ik   moest   haar   op   de   hoogte   brengen van   zijn   onwettige   afwezigheid,   maar   daar   bleef   het   bij.   “Kom   kom”,   zei   ‘Grote   Moe’,   “Hij   maakt   toch   elke   avond   zijn   huiswerk.   Gisteren   zelfs   ook!”   De volgende   dag   was   Guyke   er   weer   niet.   Wederom   nam   ik   telefonisch   contact   op   met   ‘Grote   Moe’   en   vroeg   haar   om   morgen   te   komen   kijken   tijdens   te speeltijd   en   dan   zou   ik   haar   laten   zien   dat   Guyke   er   was   of   niet.   En   zoals   afgesproken   stond   ‘Grote   Moe’   mij   op   te   wachten   aan   de   speelplaats,   achter ‘den   draad’.   En   samen   konden   we   dan   vaststellen   dat   ons   kleine   vriend   weer   niet   aanwezig   was   op   school.   Wat   was   de   oorzaak?   Dat   vertelde   Guyke   de volgende   dag   zelf.   Hij   kwam   niet   graag   naar   school   en   ging   dan   maar   naar   ’t   park   om   er,   samen   met   een   ander   speelkameraadje,   een   “schoolkamp”   te maken   onder   de   rododendrons.   ’s   Morgens   gingen   ze   er   samen   naartoe   en   amuseerden   zich   kostelijk,   terwijl   de   andere   kinderen   op   school   aan   het   leren waren. En ’s avonds maakte Guyke zogezegd zijn huiswerk om zijn ‘Grote Moe’ content te stellen. Je moet maar durven (lach). FONS DESMEDT

Het park

Het   park   was   in   Hingen   de   uitgelezen   plek   voor   de   jongens.   Het   gemeentebestuur   kwam   telkens   zeggen:   “Jongens,   ga   niet   in   het   park,   want   de boswachter   is   thuis   en   die   durft   te   schieten   (weliswaar   in   de   lucht)!”   Die   woorden   waren   nog   niet   koud   en   terwijl   de   poort   van   de   jongensschool   open ging, stonden er al verschillende kornuiten aan de overkant van de wal te wuiven. FONS DESMEDT

Zaterdagschool

Vroeger   was   het   nog   een   hele   dag   school   op   zaterdag.   De   namiddag   werd   dan   veelal   opgevuld   met   het   bezoek   van   een   pater   uit   ‘de   Congo’,   om   aan   de hand   van   “lichtbeelden”   te   vertellen   over   de   kinderen   in   de   missie.   Later,   in   denk   ongeveer   in   1960,   werd   de   namiddag   afgeschaft,   maar   de   voormiddag bleef   bestaan.   Deze   werd   dan   meestal   gebruikt   om   alles   nog   eens   te   herhalen   wat   we   die   week   geleerd   hadden.   Dus…het   laatste   kwartier   mochten   de jongens   dan   soms   “vogelpikken”.   En   je   zal   het   steeds   zien   dat   op   zulke   momenten   iets   gebeurd.   Tijdens   zo’n   “vogelpikmoment”   viel   de   Inspecteur binnen.   Hij   vroeg   aan   de   meester   “Wat   zijn   jullie   nu   aan   het   doen?”   Een   knaap   die   niet   op   zijn   tong   gevallen   was   antwoordde:   Hoofdrekenen,   mijnheer!” En ze voegden de daad bij het woord en terwijl ze hun pijltjes wierpen telden ze op al “de groten”: “20…60…75…100.” Was dat geen hoofdrekenen? FONS DESMEDT

De lange wandeling

Deze   schoolwandeling   vertrok   aan   de   gemeenteschool   in   Hingene,   langs   de   “Notelaerdreef”   naar   de   Scheldedijk,   zo   verder   stroomopwaarts   naar   den “Barcadère”   waar   we   onze   speeltijd   hielden   (spel:   verovering   van   de   dijk!),   dan   naar   beneden   naar   de   Kragewiel   en   langs   de   Zijdeweg,   verder   langs   “de Wiel”   en   “het   Heiken”   terug   naar   school.   Deze   wandeling   werd   gedaan   op   één   namiddag   met   de   nodige   uitleg   over   alles   wat   met   de   Schelde   en   zijn   dijk te maken had. FONS DESMEDT

Nieuwbouw in Wintam

In   Wintam   was   reeds   een   hele   tijd   sprake   van   een   nieuwbouw,   na   de   fusie   in   1977   met   Hingene   en   Eikevliet,   maar   dat   vorderde   niet   echt.   En   dan…   Ik had   opgemerkt   dat   er   regelmatig   plafondtegels   in   de   refter   naar   beneden   vielen.   Die   werden   dan   simpelweg   terug   aan   het   plafond   geplakt,   al   hielp   dat niet   echt   want   na   enige   dagen   vielen   deze   steeds   terug   naar   beneden.   Ik   riep   er   de   plaatselijke   schrijnwerker   bij   om   dit   eens   na   te   kijken   en   zijn conclusie   was:   “Ja…   de   nokbalk   is   wat   weggezakt   en   deze   moet   toch   hersteld   worden.   Ofwel   leg   ik   een   metalen   band   rond   de   nokbalk…   ofwel   zet   ik een   “schoor”   onder   de   balk,   maar   die   zie   je   dan   wel   staan   in   de   refter.   Wat   wordt   het?”   zei   hij.   Wij   kozen   ervoor   om   een   schoor   te   zetten.   “Och”   zei   de schrijnwerker   “die   kan   daar   1000   jaar   onder   staan,   zonder   enige   problemen.”   De   schoor   stond   in   de   refter.   Rond   Kerstmis   kwamen   de   ‘Zusters   van Vorselaar’   op   schoolbezoek.   Ze   bezochten   alle   klassen   en   dus   ook   onze   fameuze   refter…met   de   schoor!   De   kinderen   hadden   de   schoor   ondertussen versierd   als   “kerstboom”.   De   zuster   vroeg   meteen   wat   dit   moest   voorstellen.   Wij   hadden   snel   ons   antwoord   klaar:   “Dat   is   onze   moderne   kerstboom, zuster.”   “Kom,   kom.   Waarvoor   dient   die   steun?”   vroeg   de   zuster.   Ik   vertelde   haar   dat   de   nokbalk   gezakt   was   en   dat   de   schrijnwerker   als   oplossing   een schoor   geplaatst   had   om   verdere   problemen   te   vermijden.   Enkele   dagen   later   las   ik   in   de   krant   dat   er   ergens   in   West-Vlaanderen   een   dak   van   een   klas was   ingestort.   Nog   geen   week   na   de   kerstvakantie   kregen   we   een   brief   vanuit   Vorselaar   met   de   mededeling   dat   de   school   volledig   zal   afgebroken worden   en   dat   er   een   nieuwe   school   gebouwd   zal   worden.   Op   1   september   zouden   de   werken   aan   de   nieuwe   school   beginnen.   Architect   Leon   Scholliers kreeg   deze   opdracht.   Weer   een   probleem.   De   volledige   school   zou   afgebroken   worden   en   daarna   zou   men   aan   de   nieuwbouw   beginnen.   Gelukkig   bleef het   klooster   gespaard   waardoor   onze   kleuters   al   onderdak   hadden.   Waar   zouden   de   leerlingen   van   de   lagere   school,   gedurende   het   hele   schooljaar, terecht   kunnen?   In   de   vroegere   gemeenteschool   waren   maar   4   klassen   en   daarvan   werden   er   al   3   gebruikt.   We   moesten   dus   verder   zoeken   om   onze leerlingen   in   Wintam   onderdak   te   bieden.   Maar   dit   was   geen   gemakkelijke   opdracht   aangezien   we   minstens   6   lokalen   nodig   hadden.   En   toen   kwam   de nieuwe   eigenaar   van   de   vroegere   brouwerij   Muyshondt…,”de   Krak”,   op   de   proppen.   Hij   zou   de   appartementen   (twee   app.   per   verdieping)   volledig   laten afwerken   en   in   de   living   van   deze   appartementen   konden   dan   klaslokalen   ingericht   worden.   Onze   Wintamse   schoolafdeling   heeft   dus   een   volledig schooljaar in de toren van de brouwerij gezeten. FONS DESMEDT

Pastoor Van Ranst

Op   zekere   morgen   stond   pastoor   Tony   Van   Ranst,   in   Wintam   aan   het   bureau   en   vroeg   of   hij   even   mocht   gaan   praten   in   het   6de   leerjaar   in   verband   met de   Plechtige   Communie.   “Want”   zei   hij   “vorige   zaterdag   waren   er   veel   afwezigen   op   de   Catechese   in   de   kerk.   Ik   zal   het   hen   eens   ferm   gaan   zeggen! Voetbal   gaat   niet   voor   Communie!”   en   hij   vertrok   richting   de   klas.   Enige   tijd   later   kwam   hij   weer   voorbij   mijn   bureau,   groette   mij   even   en   ging   buiten. Tijdens   de   speeltijd   vroeg   ik   de   meester   van   het   6de:   “En?   Wat   wist   meneer   pastoor   te   zeggen?”   De   meester   antwoordde:   “Ik   weet   het   echt   niet.   Ik   heb het   niet   verstaan   want   hij   sprak   Congolees?!?!”   Gelukkig,   dacht   ik.   ’s   Anderdaags   kwam   meneer   pastoor   opnieuw   voorbij,   deed   de   deur   van   mijn   bureau even open en zei: “Ik zal het nu eens gaan vertalen zie!”. FONS DESMEDT

Joke “de Derde Regel”

   “We   zien   nog   haar   statige   gang,   haar   zilverwitte   haren   samengereven   in   een   dotje   en   de   mond   altijd   gereed   tot   een   geestelijk   woordje.   In   haar   kleding was   ze   even   correct   en   ordelijk,   volgens   de   oud-modische   puriteinse   normen   van   langgerokt   zedig   zwart.   Joke   was   iemand,   en   het   is   maar   later   dat   we het   goede   te   waarderen   weten.   Na   jaren   pastoorsmeid   te   Ranst   was   ze   Eikevlietenares   geworden,   woonde   naast   onze   bewaarschool   en   schonk   haar beste    zorgen    aan    de    inwonende    oude    tante,    Kato    Pauwels.    En    wat    we    maar    later    wisten,    Joke    bezat,    naast    haar    zogezegde    overdreven godsdienstpraktijken   muzikaal   talent   dat   ze   behoorlijk   wist   te   verwerken   op   harmonium   en   viool.   Zo   stond   ze   ten   dienste   in   de   kleine   dorpswereld   rond school en kerk, en blijvend getekend in onze verbeelding als een reproductie van het bewaarschoolpatrimonium.” BROEDER JOZEF TALBOOM

zuster Beringaria, in de volksmond ‘Belgaria’

“Om   de   Eikevlietse   peuters   wegwijs   te   maken   in   orde   en   regeltucht   gebruikte   zuster   Belgaria   een   houten   klak-doosje.   Wanneer   het   knappend   toesloeg gaf   dit   soort   houten   pennendoos   het   geluid   van   klak-klak,   dat   was   dan   het   signaal   om   op   te   letten,   in   het   rijtje   te   staan   of   mooi   neer   te   zitten.   We leerden   er   matjes   vlechten,   knutselen   met   lappen   kleurband,   kartonnen   vlakjes   ordenen   naar   een   patroon   tekening.   En   wat   de   huidige   moderne methodiek   niet   altijd   bereikt,   wij   konden   lezen   toen   we   de   bewaarschool   verlieten.   Nog   altijd   herinneren   we   onze   eigen   naam   dat   in   sierlijk   schrift   op   de bank   prijkte   en   dat   we   duidelijk   konden   lezen.   Dit   alles   grotendeels   dank   aan   de   progressieve   leesmethode   van   Frans   Hammenecker,   onze   inspecteur. En   natuurlijk   dank   aan   de   voortreffelijke   opvoedende   inzet   van   onze   onvervangbare   leermeesteres.   In   de   namiddag   was   het   “slaaples”,   wat   ook   iedereen niet   kon.   Maar   de   rustverstoorders   kregen   een   soort   schort   over   het   hoofd   en   dat   werkte   als   een   probaat   middel   om   ook   maar   zoetjes   in   slaap   te doezelen.   Het   grootste   probleem   bleef   lange   tijd,   de   luizenplaag.   Ondanks   de   strengste   reinigingszorg   van   ouders   en   school,   het   ongedierte   bleef   de ééns   ingepalmde   haarkoppen   bewonen.   Thuis   revolteerde   men   met   de   fijne   kam   en   bruin   zeep   tot   de   laatste   luis   was   weggespoeld,   doch   ’s   anderdaags kwamen   de   bengels   met   een   vers   regiment   kostgangers   terug.   Wij   vonden   het   amusant   de   minuscule   diertjes   in   de   gleuf   van   onze   bank   te   zien wriemelen   en   onder   de   brug   van   onze   griffel   piepeke   duik   te   laten   doen.   Maar   toen   kwamen   de   drastische   middelen   tegen   de   luizenplaag.   Een   melig bruin   poeder   werd   op   de   markt   gebracht   en   in   alle   luizenafdelingen   verspreid.   We   bewonderden   de   kleurrijke   reclame   prentjes   betiteld   met   :   Niets ontsnapt    aan    de    Millanaise,    en    fier,    onze    rossen    bepoederde    kop    ten    spijt,    propageerden    we,    met    het    prentje    in    de    pollen    de    wondere vernietigingskracht der Millanaise.” BROEDER JOZEF TALBOOM