Huis Ursel ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Orde v/h Gulden Vlies De Orde van het Gulden Vlies is een exclusieve ridderorde. De leden worden vliesridders of toisonisten genoemd, zij behoren in de streng katholieke Oostenrijkse tak allen tot de Europese adel. De Spaanse tak is al sinds lange tijd een orde van verdienste.
Huis Ursel of d'Ursel is een Belgisch adellijk geslacht. Het familiehoofd voert de titel hertog d'Ursel, de ander telgen die van graaf of gravin d'Ursel. Omstreeks   1480   vestigde   de   familie   zich   in   Hasselt   en   Maastricht.   Erasmus   Schetz   (1476-1550),   wiens   vader   Coenrart   (?-1499)   muntmeester   van   de prinsbisschop   van   Luik   was,   vestigde   zich   in   Antwerpen   en   stichtte   een   belangrijke   handelsonderneming.   Hij   kocht   in   1545   de   heerlijkheid Grobbendonk.   Zijn   zoon   Gaspard   (1513-1580),   eveneens   handelaar,   werd   in   1560   algemeen   schatbewaarder   der   Nederlanden.   Hij   erfde   Grobbendonk en   kocht   later   ook   Wezemaal,   Heist   en   Hingene.   Zijn   tweede   vrouw   was   Catherine   van   Ursel,   dochter   van   de   Antwerpse   burgemeester   Lancelot   van Ursel.   Gaspards   oudste   zoon   Lancelot   (1550-1619)   was   burgemeester   van   Brussel;   zijn   tweede   zoon   Jan-Karel   (1552-1590)   kanselier   van   de   Orde   van het   Gulden   Vlies.   De   vierde   zoon   Conrard   (1553-1632),   heer   van   Hingene,   baron   van   Hoboken,   liet   zich   adopteren   door   zijn   tante   Barbe   van   Ursel   en nam haar naam aan. De jongste zoon Anton (1561-1640), graaf van Grobbendonk, was gouverneur van 's-Hertogenbosch. Conrards   zoon   Conrard   (1592-1659)   werd   in   1638   verheven   tot   rijksgraaf   en   diens   kleinzoon   Conrard-Albert   (1665-1738),   gouverneur   van   Namen,   tot hertog   van   Ursel   (1716)   en   van   Hoboken   (1717).   Hij   erfde   in   1726   de   bezittingen   van   de   uitgestorven   tak   van   Anton.   De   tweede   hertog,   zijn   zoon   Karel (1717-1775),   was   Oostenrijks   luitenant-veldmaarschalk   en   militair   gouverneur   van   Brussel.   Zijn   zoon   Wolfgang-Willem   (1750-1804)   speelde   een   rol in   de   Brabantse   Omwenteling   en   diens   zoon   Karel-Jozef   (1777-1860),   de   vierde   hertog,   was   minister   in   het   Verenigd   Koninkrijk   der   Nederlanden   en later   senator   in   België.   Hij   is   de   stamvader   van   alle   huidige   d'Ursels.   Zijn   kleinzoon   Joseph   (1848-1903)   was   eveneens   Belgisch   senator   en gouverneur   van   Henegouwen   en   West-Vlaanderen.   Henri   (1900-1974),   achtste   hertog   en   kleinzoon   van   Joseph,   genoot   enige   bekendheid   als regisseur. Het   familiebezit   is   echter   versnipperd   onder   de   vele   familieleden.   De   hertogen   zagen   zich   genoodzaakt   om   het   stadspaleis   en   het   kasteel   in   Hingene te   verkopen.   De   huidige   hertog,   Stéphane   (1971)   verhuisde   in   2009   naar   het   buitenland[1].   De   familiestukken   worden   thans   beheerd   door   een familievereniging of in bruikleen gegeven aan de provincie Antwerpen. De eerste residentie, het kasteel van Hoboken, werd in de achttiende eeuw verlaten voor het kasteel van Hingene. Het   buitengoed   in   Hingene   kwam   in   1608   in   het   bezit   van   Conrard   Schetz,   die   het   liet   uitbouwen   tot   een   lustslot.   In   zijn   huidige   vorm   dateert   het   uit de   periode   1713-1714.   Het   was   gedurende   meer   dan   350   jaar   het   buitenverblijf   van   de   hertog   en   zijn   familie.   Vier   opeenvolgende   hertogen   waren burgemeester   van   de   gemeente   Hingene   tussen   1820   en   1921.   De   laatste   generaties   konden   het   familiepatrimonium   niet   meer   beheren   wegens   de hoge   erfenisrechten.   In   1973   verkocht   Henri   d'Ursel   het   kasteel.   Daarna,   in   1994,   kocht   de   provincie   Antwerpen   het   kasteel,   dat   al   20   jaar   leeg stond. Het heeft een groot park en een jachtpaviljoen aan de Schelde. Het kasteel wordt gerestaureerd en staat open voor het publiek. Het jachtpaviljoen De Notelaer is beter bewaard gebleven en is thans een cultureel centrum. In   Brussel   resideerde   de   familie   in   een   stadspaleis   aan   de   Loksumstraat,   dat   sinds   1595   in   handen   van   de   familie   Schetz   was.   Dit   prestigieuze   hôtel d'Ursel   kwam   in   handen   van   vastgoedontwikkelaars   en   werd   in   1960   gesloopt.   Ervoor   in   de   plaats   kwam   een   hotel,   dat   later   de   zetel   werd   van   de Nationale Loterij, en op zijn beurt in 2003 werd afgebroken. Daarnaast is ook het kasteel van Heks en het Kasteel Linterpoorten in familiebezit.

Hertogen d'Ursel

1716-1738: Conrard-Albert (1665-1738), gehuwd met Eleonore van Salm 1738-1775: Karel (1717-1775),gehuwd met Eleonore van Lobkowicz 1775-1804: Wolfgang-Willem (1750-1804), gehuwd met Flore van Arenberg 1804-1860: Karel-Jozef (1777-1860), gehuwd met Josephine Ferrero Fieschi 1860-1878: Leo (1805-1878), gehuwd met Sophie d'Harcourt en Henriette d'Harcourt 1878-1903: Joseph (1848-1903), gehuwd met Antonine de Mun 1903-1955: Robert (1873-1955), gehuwd met Sabine de Franqueville 1955-1974: Henri (1900-1974), gehuwd met Antoinette de la Trémoille 1974-1989: Antonin (1925-1989), gehuwd met Ursula Michaelsen 1989-heden: Stéphane (1971), gehuwd met Catherine Bourguignon

Weetjes:

Stéphane   d'Ursel   emigreerde,   met   zijn   gezin,   in   2009   naar   Panama.   Zijn   bezittingen   (boeken,   meubels,   schilderijen,   ...)   gaf   hij   in   bruikleen   aan het kasteel d'Ursel te Hingene. Deze unieke stukken van de adellijke familie zijn weer thuisgekomen.
Wapenschild d’Ursel Het wapen van de familie d'Ursel vertoont een schild met in het schildhoofd drie vogeltjes, heraldische mereltjes (gewijzigd naar Caremans, 1991:106). Het wapenschild is van keel (oude heraldische term voor de kleur rood (Nagtegaal, 2003:59)), met een schildhoofd van zilver beladen met drie merletten van het veld (naar Goolenaerts, 1997:185).