De Schelde, een bron van poŽzie ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Ken je nog enkele gedichten of werken over de Schelde? Deel het met ons, zodat wij dit kunnen delen met onze geïnteresseerden. Stuur jouw gegevens door naar ons gekend e-mailadres.
De   Schelde   is   een   bron   van   leven.   Een   belangrijke   stroom   voor   onze   gemeente   Hingene.   Het   gaf   ons   leven,   maar   het   nam   ook   leven.   Dat   mocht   het   dorp Nattenhaesdonck meermaals ondervinden. De grote overstroming van 1825 was dan ook het einde van de kerkelijke parochie Nattenhaesdonck. Maar   hoe   dan   ook,   de   Schelde   blijft   voor   menige   inwoners   van   Hingene,   Wintam   en   Eikevliet   een   bijzondere   aantrekkingskracht   behouden.   Zijn   kracht   , zijn   schoonheid,   zijn   weelderige   stroom   werd   meermaals   in   verschillende   gedichten   verwoord.   Hieronder   een   kleine   bundel   van   gedichten   als   eerbetoon aan onze stroom, en aan de dichters.

Een overzicht van kunstwerken en gedichten

Jachtpaviljoen De Notelaer

Door de gouden dreef der dromen wandel ik U tegemoet, in het ruisen van de bomen bij het wassen van de vloed. Van uw wonden gaaf genezen, héén het dreigend doodsgevaar staat gij bij de stroom herrezen luisterrijke ‘Notelaar’! Kleurig kleinood aan de Schelde, jagersrijk vol hoorngeschal, waar te lang de vrees me kwelde om uw radeloos verval... Rijs voortaan voorgoed omgeven door de roep van de patrijs als een ‘Notelaar’ verweven met het Scheldeparadijs... Bert Peleman

De Scheldegodin

De Schelde is een minnares, mag ik haar minnaar zijn? Geef mij een godin, die de schepping baart, die meedeint met eb en vloed, die ademt met de seizoenen, die je aanzuigt in haar bed van slib en water. Haar sappen zijn weelderig variabel, zoet en zout , likken en kabbelen. Haar watertuin krioelt van schubben en schalen, oersterk tilt ze zware lasten van jut naar her. Zij nodigt je ten dans en verwacht dat je je vreugde kunt temperen, om uit te komen waar het begin eindigt, waar het einde begint, waar de stroom vloeit en vloeit ... Cis Peeters

De dijkgravin

Door   de   Vlaamsche   laagvlakte   deint,   majestatisch   kalm,   de   breede   Scheldestroom.   Geen   rotsen   vernauwen   zijn   bedding   ;   geen   heuvelen   versperren   zijn baan. Fier en vrij stuwt hij zijn wateren door de vlakte, blonde watergod, heer en meester van de landerijen ommendom. De   oeverbewoners,   taai   en   pezig,   ontworstelden   hem   na   eeuwenlangen,   koppigen   kamp,   lappen   grond,   die   ze   omwalden   door   kloeke   dijkruggen,   met sluizen   hier   en   daar,   ter   regeling   van   den   toevloed   of   den   afvoer   der   wateren.   De   hooge   dijken,   dammen   van   gestold   slijk   en   van   zand,   weerstaan   aan   het geweld   van   het   wassend   getij   en   bij   iedere   volle   maan   glijden   de   stille   booten   voorbij,   hooger   dan   de   kruinen   van   de   notelaars   en   de   appelboomen   aan den voet van den dijk. Soms   gebeurt   het   dat   maan   en   wind,   regen   en   tij   samenspannen   om   het   Scheldewater   op   te   stuwen   in   driest   geweld,   tot   alles   breekt.   De   oogst   gaat verloren ; het vee verdrinkt. De menschen vluchten of zoeken redding en heil op het stroo of de pannen der daken van huizen en schuren. Doch   de   dijken   worden   hersteld,   de   wateren   trekken   zich   terug.   Alhier,   aldaar   blinken   nog   ronde   plassen   zegels   gestempeld   door   den   waterbeheer   op het perkament van den feodalen grond-waar het draaikolkend water trechters holde in den bodem : dat zijn de Wielen. Marie Gevers