BROUWERIJEN ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Heb jij nog informatie over een bepaalde brouwerij? Deel het met ons, zodat wij dit kunnen delen met onze geïnteresseerden. Stuur jouw tekst door naar ons gekend e-mailadres.
De   gemeente   Hingene   telde   maar   liefst   16   brouwerijen   en   bottelarijen.   Ook   had   iedere   brouwerij   zijn   eigen   bierprocedé   en   dus   ook   zijn   eigen biermerk. De populairste die we zeker kennen zijn Welta, Rex en Krak Pils.

Brouwerij Scaldis

César Van Kerckhoven (1877-1928) Arnold Van Kerckhoven (1921-1927) Willem Van Kerckhoven (1921-1962) Cesar Van Kerckhoven (1946-1962) Omer Van Kerckhoven (1946-1962) Arnold jr. Van Kerckhoven (1946-1962) Brouwerij Artois (april 1962-september 1962) Over   het   precieze   ontstaan   van   brouwerij   Scaldis   is   er   enigszins   tegenspraak   tussen   de   bronnen.   In   de   inventaris,   opgesteld   door   het Agentschap   Onroerend   Erfgoed   van   de   Vlaamse   Overheid,   wordt   1885   vermeld   als   jaar   van   oprichting.   Een   eigen   oude   advertentie   van   de brouwerij   spreekt   evenwel   van   ‘gesticht   in   1877’.   Mogelijk   ligt   de   verklaring   in   het   feit,   dat   de   brouwerij   oorspronkelijk   niet   van   start   ging   op   de plaats   waar   ze   zich   nu   bevindt,   maar   een   500   meter   verder.   Het   jaar   1885   zou   dan   kunnen   slaan   op   het   moment   dat   men   op   de   huidige locatie   ging   brouwen.   Wat   er   ook   van   zij,   het   was   alleszins   in   de   laatste   decennia   van   de   19de   eeuw,   dat   een   zekere   César   Van   Kerkchoven met   de   brouwerij   van   start   ging.   Het   bedrijf   moet   al   van   in   het   begin   modern   ingericht   geweest   zijn,   want   het   was   uitgerust   met   een   Bollinckx stoommachine   van   Belgische   fabricaat.   César   noemde   zijn   bedrijf   ‘De   Schelde’,   uiteraard   een   verwijzing   naar   de   nabijgelegen   stroom.   De overschakeling naar de Latijnse benaming Scaldis zou pas na de Eerste Wereldoorlog gebeuren. Over   de   bieren   die   César   Van   Kerckhoven   brouwde,   weten   we   eigenlijk   weinig.   Het   zullen   bieren   van   hoge   gisting   geweest   zijn,   want   pas   na de   Eerste   Wereldoorlog,   in   1921,   werd   de   brouwerij   ingericht   voor   de   productie   van   laaggegiste   bieren.   Dat   gebeurde   onder   leiding   van Willem   en   Arnold   Van   Kerckhoven,   de   twee   zonen   van   César,   die   in   1928   overleed.   Arnold   zou   slechts   enkele   jaren   actief   betrokken   zijn   bij de   brouwerij. Tijdens   de   Eerste   Wereldoorlog   had   hij   dienst   genomen   in   het   leger   en   werd   in   de   loopgraven   getroffen   door   een   gasaanval.   De gevolgen   daarvan   hadden   zijn   gezondheid   blijvend   aangetast   en   in   1927   overleed   hij   op   37-jarige   leeftijd.   De   overschakeling   naar   lage   gisting was   voor   een   kleine   brouwerij   in   die   tijd   zeker   geen   vanzelfsprekende   zaak.   Het   vergde   zware   investeringen   in   geïsoleerde   gistings-   en lagerkelders,   koelmachines,   compressoren   en   andere   apparatuur.   In   de   provincie   Antwerpen   was   Scaldis   in   die   tijd   nog   maar   de   tweede brouwerij   die   ermee   begon,   na   Bavaro-Belge   in   Antwerpen.   Het   eerste   bier   van   lage   gisting   dat   Scaldis   produceerde   was   Bock,   een eenvoudig   bier   van   3,5   vol.%   alc.   De   gist   ervoor   behaalde   Willem   Van   Kerckhoven   bij   de   Oranjeboombrouwerij   in   Nederland,   toen   nog   in Rotterdam   gevestigd.   De   doorbraak   zou   echter   pas   een   paar   jaar   later   komen,   met   een   bier   dat   uiteindelijk   zowat   het   paradepaardje   van   de brouwerij   zou   worden:   Rex.   Het   werd   in   1923   geregistreerd   als   een   gedeponeerd   merk.   Het   was   een   goed   gehopt   bier   van   5   vol.%   alc.,   dat onmiddellijk   veel   succes   kende,   niet   alleen   in   de   onmiddellijke   omgeving   van   de   brouwerij   (de   streek   die   men   ‘Klein-Brabant’   noemt,   hoewel behorende   tot   de   provincie Antwerpen),   maar   ook   in Antwerpen   zelf.   Op   de   wereldtentoonstelling   in   Brussel   in   1935   waren   er   twee   cafés   die uitsluitend   Rex   serveerden.   Nog   voor   de   Tweede   Wereldoorlog   werd   Rex   geleverd   aan   meer   dan   300   cafés   en   restaurants   in   Antwerpen. Daarvoor   beschikte   de   brouwerij   over   een   tiental   vrachtwagens,   die   paard   en   kar   hadden   vervangen.   De   mout   voor   de   bieren   werd   ingevoerd uit   Tsjechië   en   deels   geleverd   door   mouterij   Roelants   in   Bornem,   waar   Tsjechische   en   Poolse   gerst   werden   verwerkt.   Ook   de   hop   kwam voornamelijk uit Tsjechië en Duitsland. Al   voor   1930   had   Willem   Van   Kerckhoven   een   nieuwe   brouwzaal   laten   installeren,   met   drie   roodkoperen   ketels.   In   1935   en   1936   voerde   hij verdere   moderniseringen   door   met   de   bouw   van   een   nieuwe   machinekamer,   waarin   een   moderne   stoommachine   (V.D.K.,   Gent)   en   een ammoniakcompressor    (Phoenix,    Gent)    waren    ondergebracht.    Met    een    alternator,    verbonden    aan    de    stoommachine,    produceerde    de brouwerij   haar   eigen   elektriciteit.   In   1937   lanceerde   Willem   een   nieuw   bier:   Welta.   Het   was   een   bier   van   het   Dortmunder-type   (populair   in   die tijd),   5,5   vol.%   alc.   sterk   en   net   als   de   Rex   blond   van   kleur,   maar   toch   nog   een   iets   bleker.   Het   werd   gebrouwen   met   uitsluitend   Tsjechische hop   en   volgens   publiciteit   uit   die   jaren   was   het   een   bier   ‘waarvan   de   zeer   fijne   edele   smaak   sommige   Duitse   en   Deense   bieren   overtrof’.   Kort na   de   Tweede   Wereldoorlog   deed   ook   de   derde   generatie   haar   intrede   in   de   brouwerij.   Cesar   en   Omer   Van   Kerckhoven,   de   twee   zonen   van Willem,   en Arnold   Jr,   de   zoon   van   de   in   1927   overleden Arnold,   gingen   aan   de   slag   in   het   familiebedrijf.   Cesar   werd   de   brouwingenieur,   Omer en Arnold werkten in de commerciële dienst. De algemene leiding bleef tot op het einde in handen van Willem. Een   van   de   problemen,   waarmee   Cesar   na   de   oorlog   onmiddellijk   geconfronteerd   werd,   was   het   vinden   van   een   nieuwe   geschikte   gistsoort voor   zijn   bieren.   Brouwerij   Scaldis   gebruikte   nog   steeds   geen   eigen   giststam,   maar   haalde   haar   gist   in   andere   brouwerijen.   Al   geruime   tijd voor   1940   was   dit   gist   geworden   van   de   Lutzchena-brouwerij   in   het   Duitse   Leipzig.   Na   de   oorlog   was   dat   geen   optie   meer   (Leipzig   lag   in   de Sovjetzone,   later   de   DDR).   Er   moest   dus   een   andere   leverancier   gevonden   worden.   Na   vele   proeven   met   een   reingistcultuur   van   een Luxemburgse   brouwerij,   viel   de   keuze   van   Cesar   Van   Kerckhoven   uiteindelijk   op   een   gistsoort   van   de   brouwerij   Feldschlösschen   in   het Zwitserse Rheinfelden. Hij had deze brouwerij bezocht en ze brouwde volgens hem het beste bier van Zwitserland. Duitsland   mocht   dan   wel   tijdens   en   kort   na   de   oorlog   voor   problemen   gezorgd   hebben,   op   commercieel   gebied   werd   het   nadien   het belangrijkste   exportland   voor   brouwerij   Scaldis.   Het   Britse   bezettingsleger   in   Duitsland   was   daarvoor   verantwoordelijk.   In   de   winter   van   1946 verschenen   Britse   vrachtwagens   uit   Hamburg,   Hannover   en   Berlijn   in   de   brouwerij   belast   met   de   ‘bevoorrading   van   Rex-bier’.   Gedurende een   periode   van   zowat   twee   jaar   bleven   Britse   vrachtwagens   regelmatig   opdagen   in   Hingene.   Zo   werd   Duitsland   (althans   het   toenmalige West-Duitsland)   stilaan   een   belangrijke   exportmarkt   voor   de   brouwerij.   De   vraag   werd   uiteindelijk   zelfs   zo   groot,   dat   niet   langer   afgewerkt   bier in   flessen   en   vaten   werd   geleverd,   maar   dat   bier   per   trein   in   tankwagens   van   220   hl   werd   geleverd   naar   Duitsland,   waar   het   ter   plaatse   werd afgevuld.   In   Mönchengladbach   werd   een   depot   geopend,   geleid   door   Arnold   Van   Kerckhoven.   De   Duitse   activiteit   zorgden   dan   wel   voor   de afzet   van   een   groot   volume,   ze   genereerden   echter   nauwelijks   inkomen   voor   het   Belgische   moederbedrijf.   Het   niet   echt   commerciële   beleid van Arnold zou daarvoor grotendeels verantwoordelijk geweest zijn. Ook   op   de   binnenlandse   markt   verliepen   de   zaken   vanaf   de   jaren   ’50   minder   rooskleurig.   Problemen   met   het   water   deden   de   kwaliteit   van   het Rex-bier   achteruitgaan,   waardoor   de   consument   afhaakte.   Bovendien   kwam   brouwerij   Scaldis   door   de   opkomst   van   de   grote   pils-concerns steeds   meer   in   de   verdrukking   en   zag   zij   haar   afzet   jaar   na   jaar   verminderen.   Er   moest   dus   gezocht   worden   naar   nieuwe   klanten.   Dat gebeurde   voornamelijk   door   Omer   en   zijn   neef   Arnold.   Deze   activiteiten   vergden   echter   heel   wat   investeringen   en   de   financiering   daarvan werd   stilaan   een   knelpunt   dat   verdere   uitbreiding   afremde.   Ook   op   biergebied   probeerde   men   een   koerswijziging   door   de   voeren.   Na tientallen   jaren   haast   uitsluitend   op   lage   gisting   gefocust   te   hebben   (het   enige   bier   van   hoge   gisting   was   een   Stout,   die   al   voor   1914   in   het gamma   was   opgenomen),   ging   de   brouwerij   het   opnieuw   wagen   met   een   bier   van   hoge   gisting.   Eind   1955   werd   daarom   Oud   Brussel gelanceerd,   een   amberkleuring   bier   van   5   vol.%   alc.   Nadien   volgenden   nog   een   Pale Ale   en   als   eindejaarsbier   een   Christmas.   Op   technisch gebied   probeerde   men   gelijke   tred   te   houden   met   een   nieuwste   ontwikkeling   door   de   installatie   van   een   nieuwe   bottelarij   in   1952.   Al   deze nieuwigheden   kostten   echter   handenvol   geld,   dat   niet   direct   gerecupereerd   werd   door   een   verhoogde   omzet.   De   kosten-baten   analyse   sloeg steeds   meer   over   in   negatieve   zin   en   het   werd   de   familie   Van   Kerckhoven   hoe   langer   hoe   duidelijker,   dat   ze   het   niet   meer   als   onafhankelijk bedrijf   zouden   kunnen   redden.   Met   de   hulp   van Arnolds   broer   Karel,   die   jurist   was   en   via   zijn   echtgenote   contacten   had   met   de   leiding   van   de Leuvense   brouwerij   Artois,   werden   begin   1962   onderhandelingen   met   deze   brouwerij   aangevat.   In   april   1962   werd   een   akkoord   bereikt,   dat een   integrale   overname   van   brouwerij   Scaldis   door Artois   behelsde.   Karel   Van   Kerckhoven   zou   nadien   financieel   directeur   worden   bij Artois. De   gevolgen   werden   zeer   snel   duidelijk: Artois   bleef   in   Hingene   nog   verder   bier   produceren   met   het   voltallige   personeel   tot   in   juni   1962. Toen was   het   gedaan   en   werd   de   brouwerij   gesloten   en   het   personeel   ontslagen.   Op   15   juni   1962   werd   het   laatste   Rex-bier   gebrouwen.   Vanaf september   1962   werd   het   nog   overblijvende   bier   van   Scaldis   overgebracht   naar   de   lagerkelders   van   Artois   in   Leuven,   om   er   vermengd   te worden met Stella Artois. Het doek was gevallen voor de eens zo voorspoedige brouwerij. Na   de   sluiting   werd   de   voormalige   brouwerij   door   Artois   onmiddellijk   volledig   ontmanteld.   Brouwinstallaties   en   bottelarij   werden   verwijderd, waarvoor   zelfs   een   deel   van   de   muren   moest   worden   afgebroken.   Ook   de   twee   grote   schouwen   van   het   bedrijf   sneuvelden   in   latere   jaren.   In het   gedeelte   aan   de   voorkant,   langs   de   Wolgang   d’Urselstraat,   baatte   Omer   Van   Kerckhoven   na   de   stopzetting   van   de   brouwactiviteiten   nog verschillende   jaren   een   drankendepot   van   brouwerij Artois   uit,   waarvan   de   afzet   beperkt   bleef   tot   de   onmiddellijke   omgeving.   In   1972   werden de   gebouwen   teruggekocht   van Artois,   zodat   ze   opnieuw   –   en   dat   zijn   ze   nu   nog   steeds   –   eigendom   werden   van   de   familie   Van   Kerckhoven. In   1978   nam   Marc   Van   Kerckhoven,   zoon   van   Omer   Van   Kerckhoven   en   dus   achterkleinzoon   van   stichter   César   Van   Kerckhoven,   de drankenhandel   van   zijn   vader   over   en   daarom   is   hij   nog   steeds   actief.   De   zaak   is   niet   zozeer   afgestemd   op   de   verkoop   aan   particulieren, maar   wel   op   de   bevoorrading   van   een   aantal   horecazaken,   die   het   bedrijf   in   eigendom   of   in   hoofdhuur   heeft.   Het   grote   gebouw   aan   de achterkant,   waar   zich   vroeger   onder   meer   de   open   gistingskuipen,   de   lagerruimte   en   machinezaal   van   de   brouwerij   bevonden,   is   thans   haast volledig   overwoekerd   door   groen.   Ook   binnen   is   het   een   grote   puinhoop.   Het   heeft   sinds   de   sluiting   van   de   brouwerij   geen   enkele   functie meer   gehad   en   staat   al   meer   dan   vijftig   jaar   leeg,   ten   prooi   aan   het   destructieve   werk   van   weer   en   wind.   De   brouwerijtoren   is   eigenlijk reddeloos   verloren   en   enkel   nog   goed   voor   de   sloop.   Wanneer   dit   zal   gebeuren   is   nog   onbeslist.   Marc   Van   Kerckhoven   denkt   nog   een   5-tal jaren   door   te   gaan   tot   hij   de   pensioengerechtigde   leeftijd   heeft   bereikt.   Dan   wil   hij   zijn   klantenbestand   verkopen   aan   een   geïnteresseerde overnemer   en   de   bierhandel   stopzetten.   Zijn   onroerend   patrimonium   –   de   horecazaken,   zeg   maar   –   wil   hij   echter   behouden   en   mogelijk   blijft hij nog wel wat actief in de immobiliënsector. (Bron: De  Zytholoog #49 pagina 50-51-52)

Assortiment bieren gebrouwen door brouwerij Scaldis

Welta Dort (1937) Welta Pils (1937) Rex (1923) Bock (1921) Super Rex Export Oud Brussel (1955) Christmas (1956) Prior Stout (1914) Pale Ale (1956)

Brouwerij Van Vracem

Brouwerij De Nachtegaal

Bottelarij-Frisdrankenfabriek Van Praet

Victor   Van   Praet,   beter   gekend   als   “Tore   Van   Praet”,   begint   zijn   activiteiten   in    1930 toen   hij   de   bottelarij   van   Florent   Van   Der   Kinderen   overnam.   In   samenwerking   met brouwerij    Scaldis,    bottelde    hij    het    bier    van    de    brouwerij    van    Willem    Van Kerckhoven.   Daarnaast   maakte   hij   ook   zijn   eigen   “orangeade”   midden   de   jaren ‘30.   Toen   België   eind   1969,   bij   Koninklijk   Besluit,   de   BTW   invoerde,   beëindigde   hij zijn beroepsactiviteiten. Iets wat veel kleine bedrijfjes deden.

Brouwerij Roelants

Brouwerij Sint -Anna

Brouwerij De Rupel - bij Verstraeten

Brouwerij Muyshondt

Brasserie   Florent   Muyshondt    werd   in   1892   opgericht   door   Florent   Muyshondt,   ongeveer   op      hetzelfde   tijdstip   als   de   toekomstige   concurrent Scaldis   (toen   nog   Brasserie   C.   Van   Kerckhoven)   in   Hingene-dorp.   Hij   nam de    brouwerij    over    van    zijn    vader    Joannes    Muyshondt,    toen    deze    nog Brouwerij   Het   Schipken ”   als   naam   droeg   (naast   de   brouwerij   was   er   een gelijknamige    herberg    gelegen    die    ook    in    handen    was    van    de    familie Muyshondt).   De   brouwerij   had   een   breed   gamma   aan   zware   bieren   en   later ook Pilsener bieren, zoals de bekende Krak Pils. De   brouwerij   was   gelegen   in   de   Victor   Kegelstraat   te   Wintam.   In   1902   laat Florent,   toen   67   jaar,   de   brouwerij/brasserie   over   aan   zijn   twee   zonen,   Felix (33   jaar)   en   Jozef   (30   jaar),   die   het   vak   ondertussen   onder   de   knie   hadden, doordat    hun    vader    hen    klaargestoomd    had    van    in    het    begin    van    de oprichting.    In    1902    zou    de    brouwerij    voor    de    eerste    keer    van    naam veranderen.    Voortaan    zal    het    Brasserie    Muyshondt    frères ”    heten.    In 1910   nemen   de   familie   Muyshondt,   de   werklieden   van   de   brouwerij   en   tal van   andere   mensen,   waaronder   herbergiers   en   andere   brouwers,   afscheid van    Florent    Muyshondt,    die    op    75    jaar    het    tijdelijke    met    het    eeuwige verwisselt. Ondertussen   werkten   Felix   en   Jozef   Muyshondt   verder   aan   het   ontwikkelen van   nieuwe   bieren   of   varianten   op   bestaande   bieren   in   het   gamma.   Exact   15   jaar   na   het   afscheid   van   vader   en   stichter   Florent,   overlijdt   plots Felix   in   1925   op   56-jarige   leeftijd.   Hij   laat   niet   alleen   een   vrouw   en   vijf   kinderen   achter,   maar   laat   ook   zo   zijn   broer   alleen   achter   om   de brouwerij te leiden. Ook broer Jozef zal op jonge leeftijd sterven (1931). Ondertussen   is   de   brouwerij   in   handen   van   Jozef’s   zonen,   Eduard   en   Désiré,   althans   in   theorie.   Uit   familiale   bronnen   vernamen   wij   dat Eduard   er   toen   alleen   als   vertegenwoordiger   werkzaam   was   en   deze   taak   zeer   uitstekend   uitvoerde.   Dit   kunnen   wij   alleen   maar   beamen, aangezien   “Krak   Pils”   in   de   wijde   omgeving   gekend   was   én   de   afname   van   het   bier   jaar   na   jaar   toenam.   Désiré   zag   eerder   zijn   toekomst   in het runnen van een eigen wijn- en likeurzaak te Brugge. Dé   brouwer   van   dienst   was   de   zoon   van   Felix   Muyshondt,   niemand   minder   dan   Maurice   Muyshondt.   In   1936   werd   de   brouwerij   omgevormd tot   een   Naamloze   Vennootschap,   omdat   er   dringend   een   kapitaalinjectie   nodig   was.   Indien   men   dit   niet   gedaan   zou   hebben,   had   men misschien    de    deuren    van    de    brouwerij    definitief    moeten sluiten.   In   1940,   tijdens   de   bezetting   door   Duitsland   in   de Tweede     Wereldoorlog,     kiezen     ze     om     de     naam     te vernederlandsen   naar   Brouwerij-Mouterij   Muyshondt   NV . De    grootste    aandeelhouder    was    Georges    Daelemans, zaakvoerder   van   ‘Wegebo-Brussel’,   én   kozijn   van   Eduard en   Maurice   Muyshondt.   Zonder   deze   kapitaalinjectie   van dhr. Daelemans was het einde verhaal voor de brouwerij. In   november   1942   lanceert   men   voor   het   eerst   Krak      Pils.   Het   bier   zou   in   heel   de   streek   en   ver   daar   buiten   bekendheid   verwerven.   In   tien   jaar tijd   zou   brouwerij   Muyshondt   maar   liefst   2.653.861   bakken   met   het   succesbier   verkopen.   Met   dit   succes   komen   er   nog   verschillende varianten op de markt waaronder King Krak, Krak Royal, Krak Ale en Krak Tafelbier. Het   is   ook   tijdens   deze   periode   dat   ze   hun   fameuze   Mickeybier    beginnen   te   brouwen.   Bij   elk   bier   behoorden   ook   telkens   een   nieuw   glas   of meestal   verschillende   glazen,   zo   ook   bij   het   Mickey   bier.   De   beroemdste   onder   deze   glazen   is   natuurlijk   het   fluitjesglas   met   een   Mickey Mouse-achtig   figuur   op   afgebeeld.   De   Mickey   staat   afgebeeld   met   een   flesje   bier   in   de   armen,   die   het   ledigt   in   een   lekkere   pint   (“buikjesglas” of   “boerekesglas”).   Het   bier   en   de   glazen   zouden   een   kort   leven   beschoren   zijn   omdat   de Amerikaanse   “The   Disney   Brothers   Studio”   hiervan te   horen   kreeg   en   met   een   brief   de   broers   Muyshondt   op   de   hoogte   bracht   van   de   plagiaat.   Volgens   het   verhaal   gaat,   maar nogmaals   niet   te   verifiëren   is,   dreigde   Disney   met   een   mogelijke   rechtszaak   indien   het   bier   niet   onmiddellijk   van   de markt   gehaald   werd.   Een   rechtszaak   konden   de   twee   best   missen   en   het   bier   en   de   glazen   werden   vernietigd. Natuurlijk   niet   allemaal,   gelukkig   maar.   De   glazen   zijn   hét   collectors   item   geworden   van   de   bierglazenverzamelaars. Om jullie een gedacht te geven, zo’n glas is ongeveer tussen de €350 à €400 waard. Op   1   februari   1953   slaat   bij   de   broer   Muyshondt   en   in   heel   Wintam   het   noodlot   toe.   In   de   nacht   van   31   januari   op   1 februari   breekt   de   Rupeldijk   en   zet   een   groot   deel   van   het   dorp   onder   water.   De   schade   in   de   brouwerij   liep   aardig   op. In    de    brouwerij    zelf:    stoomketel    volledig    onder    water    gelopen,    en    verscheidene    weken    buiten    gebruik    gesteld; machinezaal   ondergelopen   en   verschillende   motoren   beschadigd;   een   der   lagerkelders   ondergelopen   en   beschadigd   (deze z    a    l      volledig   opnieuw   geïsoleerd   en   bezet   moeten   worden);   Camion   Thames   diesel   (plaat   788.338):   deze   wagen   opgeëist   voor   reddingswerken op   1/2/1953,   werd   slechts   in   de   loop   der   maand   mei   uit   het   water   gehaald   waar   hij   toen   was   vastgelopen;   deze   wagen   heeft   praktisch   nog   de waarde van oud ijzer. Magazijn der Brouwerij: gelegen in de Van Bruysselstraat, volledig onder water gelopen. In   1957   veranderd   men   officieel   de   naam   van   de   brouwerij   in   Brouwerij   van   Wintham ”.      Officieel   inderdaad,   want   de   brouwerij   nam   deze naam   al   reeds   in   1952   in   gebruik.   Dhr.   Daelemans   had   eind   jaren   ’50   zijn   schoonzoon   Jos   Janssens   aangesteld   als   leidinggevende   van   de nv.   Heel   lang   kon   de   brouwerij   niet   meer   genieten   van   de   nieuwe   naam,   want   in   1964   werden   alle   activiteiten   stopgezet   en   besloot   George Daelemans   zijn   hoofdaandelen   te   verkopen   aan   Brouwerij   Wielemans-Ceuppens .   Bij   de   verkoop   van   de   aandelen   door   dhr.   Daelemans werden   er   bepaalde   eisen   gesteld,   zo   werd   Brouwerij   Wielemans    verplicht   om   Eduard   en   Maurice   in   dienst   te   nemen.   En   dit   deden   ze   ook. Eduard   zou   zijn   skills   als   vertegenwoordiger   verder   kunnen   uitoefenen   bij   Brouwerij   Wielemans-Vorst    en   Maurice   kon,   als   brouwer,   terecht bij Brouwerij La Marine-Marly  uit Neder-Over-Heembeek. Zo viel er een doek over een brouwersgeslacht te Wintam. Begin   jaren   ’60   kochten   grote   brouwershuizen,   zoals   Artois ,   Moortgat ,   etc.   en   in   deze   Wielemans ,   kleinere   brouwerijen   op   of   moesten   de kleintjes   noodgedwongen   sluiten   omdat   ze   in   de   markt   niet   op   konden   tegen   de   giganten.   In   1978   werd   de   brouwerij   Wielemans   op   haar beurt   overgenomen   door   Artois .   Vanaf   1980   werden   de   activiteiten   afgebouwd   en   op   29   september   1988   werd   het   laatste   Wielemansbier gebrouwen. De brouwerijtoren maakt nog steeds deel uit van de skyline van Wintam als appartementencomplex. Bronnen: Jozef Muyshondt | Jozef Van Reeth | Eigen archief

Bottelarij Steenwegh

Bottelarij Spiessens

Bottelarij Vertongen

Bottelarij Rottiers

Bottelarij Coomans

Frisdrankenfabriek De Coninck

Kuiperij De Smet

Brouwerij Het Paradijs daarna Brouwerij Moroy

Brouwerij Roomen daarna Brouwerij De Toekomst

Frisdrankenfabriek Moroy en Roelants

Florent Muyshondt, met zijn vrouw Maria Rosalia Ceulemans‏‎ (°5-04-1835 - †8-07-1910)                                                      (°31-03-1832 - †13-12-1908)
Eduard Muyshondt‎ (°9-01-1908 - †6-10-1979)
Lygie Cassiers (°27-12-1907 - †22-12-2002)