BROUWERIJEN ORDE VAN HINGENE
© Orde van Hingene 2014 - DISCLAIMER
Heb jij nog informatie over een bepaalde brouwerij? Deel het met ons, zodat wij dit kunnen delen met onze geïnteresseerden. Stuur jouw tekst door naar ons gekend e-mailadres.
De   gemeente   Hingene   telde   maar   liefst   16   brouwerijen   en   bottelarijen.   Ook   had   iedere   brouwerij   zijn   eigen   bierprocedé   en   dus   ook   zijn   eigen   biermerk. De populairste die we zeker kennen zijn Welta, Rex en Krak Pils.

Brouwerijen in Hingene-centrum

Brouwerij Scaldis

César Van Kerckhoven (1877-1928) Arnold Van Kerckhoven (1921-1927) Willem Van Kerckhoven (1921-1962) Cesar Van Kerckhoven (1946-1962) Omer Van Kerckhoven (1946-1962) Arnold jr. Van Kerckhoven (1946-1962) Brouwerij Artois (april 1962-september 1962) Over   het   precieze   ontstaan   van   brouwerij   Scaldis   is   er   enigszins   tegenspraak   tussen   de   bronnen.   In   de   inventaris,   opgesteld   door   het   Agentschap Onroerend   Erfgoed   van   de   Vlaamse   Overheid,   wordt   1885   vermeld   als   jaar   van   oprichting.   Een   eigen   oude   advertentie   van   de   brouwerij   spreekt   evenwel van   ‘gesticht   in   1877’.   Mogelijk   ligt   de   verklaring   in   het   feit,   dat   de   brouwerij   oorspronkelijk   niet   van   start   ging   op   de   plaats   waar   ze   zich   nu   bevindt, maar   een   500   meter   verder.   Het   jaar   1885   zou   dan   kunnen   slaan   op   het   moment   dat   men   op   de   huidige   locatie   ging   brouwen.   Wat   er   ook   van   zij,   het   was alleszins   in   de   laatste   decennia   van   de   19de   eeuw,   dat   een   zekere   César   Van   Kerkchoven   met   de   brouwerij   van   start   ging.   Het   bedrijf   moet   al   van   in   het begin   modern   ingericht   geweest   zijn,   want   het   was   uitgerust   met   een   Bollinckx   stoommachine   van   Belgische   fabricaat.   César   noemde   zijn   bedrijf   ‘De Schelde’,   uiteraard   een   verwijzing   naar   de   nabijgelegen   stroom.   De   overschakeling   naar   de   Latijnse   benaming   Scaldis   zou   pas   na   de   Eerste   Wereldoorlog gebeuren. Over   de   bieren   die   César   Van   Kerckhoven   brouwde,   weten   we   eigenlijk   weinig.   Het   zullen   bieren   van   hoge   gisting   geweest   zijn,   want   pas   na   de   Eerste Wereldoorlog,   in   1921,   werd   de   brouwerij   ingericht   voor   de   productie   van   laaggegiste   bieren.   Dat   gebeurde   onder   leiding   van   Willem   en   Arnold   Van Kerckhoven,   de   twee   zonen   van   César,   die   in   1928   overleed.   Arnold   zou   slechts   enkele   jaren   actief   betrokken   zijn   bij   de   brouwerij.   Tijdens   de   Eerste Wereldoorlog   had   hij   dienst   genomen   in   het   leger   en   werd   in   de   loopgraven   getroffen   door   een   gasaanval.   De   gevolgen   daarvan   hadden   zijn   gezondheid blijvend   aangetast   en   in   1927   overleed   hij   op   37-jarige   leeftijd.   De   overschakeling   naar   lage   gisting   was   voor   een   kleine   brouwerij   in   die   tijd   zeker   geen vanzelfsprekende   zaak.   Het   vergde   zware   investeringen   in   geïsoleerde   gistings-   en   lagerkelders,   koelmachines,   compressoren   en   andere   apparatuur.   In de   provincie   Antwerpen   was   Scaldis   in   die   tijd   nog   maar   de   tweede   brouwerij   die   ermee   begon,   na   Bavaro-Belge   in   Antwerpen.   Het   eerste   bier   van   lage gisting    dat    Scaldis    produceerde    was    Bock,    een    eenvoudig    bier    van    3,5    vol.%    alc.    De    gist    ervoor    behaalde    Willem    Van    Kerckhoven    bij    de Oranjeboombrouwerij   in   Nederland,   toen   nog   in   Rotterdam   gevestigd.   De   doorbraak   zou   echter   pas   een   paar   jaar   later   komen,   met   een   bier   dat uiteindelijk   zowat   het   paradepaardje   van   de   brouwerij   zou   worden:   Rex.   Het   werd   in   1923   geregistreerd   als   een   gedeponeerd   merk.   Het   was   een   goed gehopt   bier   van   5   vol.%   alc.,   dat   onmiddellijk   veel   succes   kende,   niet   alleen   in   de   onmiddellijke   omgeving   van   de   brouwerij   (de   streek   die   men   ‘Klein- Brabant’   noemt,   hoewel   behorende   tot   de   provincie   Antwerpen),   maar   ook   in   Antwerpen   zelf.   Op   de   wereldtentoonstelling   in   Brussel   in   1935   waren   er twee   cafés   die   uitsluitend   Rex   serveerden.   Nog   voor   de   Tweede   Wereldoorlog   werd   Rex   geleverd   aan   meer   dan   300   cafés   en   restaurants   in   Antwerpen. Daarvoor   beschikte   de   brouwerij   over   een   tiental   vrachtwagens,   die   paard   en   kar   hadden   vervangen.   De   mout   voor   de   bieren   werd   ingevoerd   uit   Tsjechië en   deels   geleverd   door   mouterij   Roelants   in   Bornem,   waar   Tsjechische   en   Poolse   gerst   werden   verwerkt.   Ook   de   hop   kwam   voornamelijk   uit   Tsjechië   en Duitsland. Al   voor   1930   had   Willem   Van   Kerckhoven   een   nieuwe   brouwzaal   laten   installeren,   met   drie   roodkoperen   ketels.   In   1935   en   1936   voerde   hij   verdere moderniseringen   door   met   de   bouw   van   een   nieuwe   machinekamer,   waarin   een   moderne   stoommachine   (V.D.K.,   Gent)   en   een   ammoniakcompressor (Phoenix,   Gent)   waren   ondergebracht.   Met   een   alternator,   verbonden   aan   de   stoommachine,   produceerde   de   brouwerij   haar   eigen   elektriciteit.   In   1937 lanceerde   Willem   een   nieuw   bier:   Welta.   Het   was   een   bier   van   het   Dortmunder-type   (populair   in   die   tijd),   5,5   vol.%   alc.   sterk   en   net   als   de   Rex   blond   van kleur,   maar   toch   nog   een   iets   bleker.   Het   werd   gebrouwen   met   uitsluitend   Tsjechische   hop   en   volgens   publiciteit   uit   die   jaren   was   het   een   bier   ‘waarvan de   zeer   fijne   edele   smaak   sommige   Duitse   en   Deense   bieren   overtrof’.   Kort   na   de   Tweede   Wereldoorlog   deed   ook   de   derde   generatie   haar   intrede   in   de brouwerij.   Cesar   en   Omer   Van   Kerckhoven,   de   twee   zonen   van   Willem,   en   Arnold   Jr,   de   zoon   van   de   in   1927   overleden   Arnold,   gingen   aan   de   slag   in   het familiebedrijf.   Cesar   werd   de   brouwingenieur,   Omer   en   Arnold   werkten   in   de   commerciële   dienst.   De   algemene   leiding   bleef   tot   op   het   einde   in   handen van Willem. Een   van   de   problemen,   waarmee   Cesar   na   de   oorlog   onmiddellijk   geconfronteerd   werd,   was   het   vinden   van   een   nieuwe   geschikte   gistsoort   voor   zijn bieren.   Brouwerij   Scaldis   gebruikte   nog   steeds   geen   eigen   giststam,   maar   haalde   haar   gist   in   andere   brouwerijen.   Al   geruime   tijd   voor   1940   was   dit   gist geworden   van   de   Lutzchena-brouwerij   in   het   Duitse   Leipzig.   Na   de   oorlog   was   dat   geen   optie   meer   (Leipzig   lag   in   de   Sovjetzone,   later   de   DDR).   Er   moest dus   een   andere   leverancier   gevonden   worden.   Na   vele   proeven   met   een   reingistcultuur   van   een   Luxemburgse   brouwerij,   viel   de   keuze   van   Cesar   Van Kerckhoven   uiteindelijk   op   een   gistsoort   van   de   brouwerij   Feldschlösschen   in   het   Zwitserse   Rheinfelden.   Hij   had   deze   brouwerij   bezocht   en   ze   brouwde volgens hem het beste bier van Zwitserland. Duitsland   mocht   dan   wel   tijdens   en   kort   na   de   oorlog   voor   problemen   gezorgd   hebben,   op   commercieel   gebied   werd   het   nadien   het   belangrijkste exportland   voor   brouwerij   Scaldis.   Het   Britse   bezettingsleger   in   Duitsland   was   daarvoor   verantwoordelijk.   In   de   winter   van   1946   verschenen   Britse vrachtwagens   uit   Hamburg,   Hannover   en   Berlijn   in   de   brouwerij   belast   met   de   ‘bevoorrading   van   Rex-bier’.   Gedurende   een   periode   van   zowat   twee   jaar bleven   Britse   vrachtwagens   regelmatig   opdagen   in   Hingene.   Zo   werd   Duitsland   (althans   het   toenmalige   West-Duitsland)   stilaan   een   belangrijke exportmarkt   voor   de   brouwerij.   De   vraag   werd   uiteindelijk   zelfs   zo   groot,   dat   niet   langer   afgewerkt   bier   in   flessen   en   vaten   werd   geleverd,   maar   dat   bier per   trein   in   tankwagens   van   220   hl   werd   geleverd   naar   Duitsland,   waar   het   ter   plaatse   werd   afgevuld.   In   Mönchengladbach   werd   een   depot   geopend, geleid   door   Arnold   Van   Kerckhoven.   De   Duitse   activiteit   zorgden   dan   wel   voor   de   afzet   van   een   groot   volume,   ze   genereerden   echter   nauwelijks   inkomen voor het Belgische moederbedrijf. Het niet echt commerciële beleid van Arnold zou daarvoor grotendeels verantwoordelijk geweest zijn. Ook   op   de   binnenlandse   markt   verliepen   de   zaken   vanaf   de   jaren   ’50   minder   rooskleurig.   Problemen   met   het   water   deden   de   kwaliteit   van   het   Rex-bier achteruitgaan,   waardoor   de   consument   afhaakte.   Bovendien   kwam   brouwerij   Scaldis   door   de   opkomst   van   de   grote   pils-concerns   steeds   meer   in   de verdrukking   en   zag   zij   haar   afzet   jaar   na   jaar   verminderen.   Er   moest   dus   gezocht   worden   naar   nieuwe   klanten.   Dat   gebeurde   voornamelijk   door   Omer   en zijn   neef   Arnold.   Deze   activiteiten   vergden   echter   heel   wat   investeringen   en   de   financiering   daarvan   werd   stilaan   een   knelpunt   dat   verdere   uitbreiding afremde.   Ook   op   biergebied   probeerde   men   een   koerswijziging   door   de   voeren.   Na   tientallen   jaren   haast   uitsluitend   op   lage   gisting   gefocust   te   hebben (het   enige   bier   van   hoge   gisting   was   een   Stout,   die   al   voor   1914   in   het   gamma   was   opgenomen),   ging   de   brouwerij   het   opnieuw   wagen   met   een   bier   van hoge   gisting.   Eind   1955   werd   daarom   Oud   Brussel   gelanceerd,   een   amberkleuring   bier   van   5   vol.%   alc.   Nadien   volgenden   nog   een   Pale   Ale   en   als eindejaarsbier   een   Christmas.   Op   technisch   gebied   probeerde   men   gelijke   tred   te   houden   met   een   nieuwste   ontwikkeling   door   de   installatie   van   een nieuwe   bottelarij   in   1952.   Al   deze   nieuwigheden   kostten   echter   handenvol   geld,   dat   niet   direct   gerecupereerd   werd   door   een   verhoogde   omzet.   De kosten-baten   analyse   sloeg   steeds   meer   over   in   negatieve   zin   en   het   werd   de   familie   Van   Kerckhoven   hoe   langer   hoe   duidelijker,   dat   ze   het   niet   meer   als onafhankelijk   bedrijf   zouden   kunnen   redden.   Met   de   hulp   van   Arnolds   broer   Karel,   die   jurist   was   en   via   zijn   echtgenote   contacten   had   met   de   leiding   van de   Leuvense   brouwerij   Artois,   werden   begin   1962   onderhandelingen   met   deze   brouwerij   aangevat.   In   april   1962   werd   een   akkoord   bereikt,   dat   een integrale   overname   van   brouwerij   Scaldis   door   Artois   behelsde.   Karel   Van   Kerckhoven   zou   nadien   financieel   directeur   worden   bij   Artois.   De   gevolgen werden   zeer   snel   duidelijk:   Artois   bleef   in   Hingene   nog   verder   bier   produceren   met   het   voltallige   personeel   tot   in   juni   1962.   Toen   was   het   gedaan   en   werd de   brouwerij   gesloten   en   het   personeel   ontslagen.   Op   15   juni   1962   werd   het   laatste   Rex-bier   gebrouwen.   Vanaf   september   1962   werd   het   nog overblijvende   bier   van   Scaldis   overgebracht   naar   de   lagerkelders   van   Artois   in   Leuven,   om   er   vermengd   te   worden   met   Stella   Artois.   Het   doek   was gevallen voor de eens zo voorspoedige brouwerij. Na   de   sluiting   werd   de   voormalige   brouwerij   door   Artois   onmiddellijk   volledig   ontmanteld.   Brouwinstallaties   en   bottelarij   werden   verwijderd,   waarvoor zelfs   een   deel   van   de   muren   moest   worden   afgebroken.   Ook   de   twee   grote   schouwen   van   het   bedrijf   sneuvelden   in   latere   jaren.   In   het   gedeelte   aan   de voorkant,   langs   de   Wolgang   d’Urselstraat,   baatte   Omer   Van   Kerckhoven   na   de   stopzetting   van   de   brouwactiviteiten   nog   verschillende   jaren   een drankendepot   van   brouwerij   Artois   uit,   waarvan   de   afzet   beperkt   bleef   tot   de   onmiddellijke   omgeving.   In   1972   werden   de   gebouwen   teruggekocht   van Artois,   zodat   ze   opnieuw   –   en   dat   zijn   ze   nu   nog   steeds   –   eigendom   werden   van   de   familie   Van   Kerckhoven.   In   1978   nam   Marc   Van   Kerckhoven,   zoon   van Omer   Van   Kerckhoven   en   dus   achterkleinzoon   van   stichter   César   Van   Kerckhoven,   de   drankenhandel   van   zijn   vader   over   en   daarom   is   hij   nog   steeds actief.   De   zaak   is   niet   zozeer   afgestemd   op   de   verkoop   aan   particulieren,   maar   wel   op   de   bevoorrading   van   een   aantal   horecazaken,   die   het   bedrijf   in eigendom   of   in   hoofdhuur   heeft.   Het   grote   gebouw   aan   de   achterkant,   waar   zich   vroeger   onder   meer   de   open   gistingskuipen,   de   lagerruimte   en machinezaal   van   de   brouwerij   bevonden,   is   thans   haast   volledig   overwoekerd   door   groen.   Ook   binnen   is   het   een   grote   puinhoop.   Het   heeft   sinds   de sluiting   van   de   brouwerij   geen   enkele   functie   meer   gehad   en   staat   al   meer   dan   vijftig   jaar   leeg,   ten   prooi   aan   het   destructieve   werk   van   weer   en   wind.   De brouwerijtoren   is   eigenlijk   reddeloos   verloren   en   enkel   nog   goed   voor   de   sloop.   Wanneer   dit   zal   gebeuren   is   nog   onbeslist.   Marc   Van   Kerckhoven   denkt nog   een   5-tal   jaren   door   te   gaan   tot   hij   de   pensioengerechtigde   leeftijd   heeft   bereikt.   Dan   wil   hij   zijn   klantenbestand   verkopen   aan   een   geïnteresseerde overnemer   en   de   bierhandel   stopzetten.   Zijn   onroerend   patrimonium   –   de   horecazaken,   zeg   maar   –   wil   hij   echter   behouden   en   mogelijk   blijft   hij   nog   wel wat actief in de immobiliënsector. (Bron: De  Zytholoog #49 pagina 50-51-52) Onderstaande bieren werden in de loop der tijd gebrouwen door brouwerij Scaldis: Welta Dort (1937) Welta Pils (1937) Rex (1923) Bock (1921) Super Rex Export Oud Brussel (1955) Christmas (1956) Prior Stout (1914) Pale Ale (1956)

Brouwerij Van Vracem

Brouwerij De Nachtegaal

Bottelarij-Frisdrankenfabriek Van Praet

Brouwerij Roelants

Brouwerij Sint -Anna

 

Brouwerijen in Wintam

Brouwerij De Rupel

Brouwerij Muyshondt

Brasserie   Muyshondt   werd   in   1892   opgericht   door   Florent   Muyshondt,   ongeveer   op   hetzelfde   tijdstip   als   de   toekomstige   concurrent   Scaldis   (toen   nog Brasserie   C.   Van   Kerckhoven)   in   Hingene-dorp.   De   brouwerij   had   een   breed   gamma   aan   zware   bieren   en   later   ook   Pilsener   bieren,   zoals   de   bekende   Krak Pils. De brouwerij was gelegen in de Victor Kegelstraat te Wintam. In   1902   laat   Florent,   toen   67   jaar,   de   brouwerij/brasserie   over   aan   zijn   twee   zonen,   Felix   (33   jaar)   en   Jozef   (30   jaar),   die   het   vak   ondertussen   onder   de knie   hadden   doordat   hun   vader   hen   klaargestoomd   had   van   in   het   begin   van   de   oprichting.   In   1902   zou   de   brouwerij   voor   de   eerste   keer   van   naam veranderen. Voortaan zal het “Brasserie Muyshondt frères” heten. In   1910   nemen   de   familie   Muyshondt,   de   werklieden   van   de   brouwerij   en   tal   van   andere   mensen,   waaronder   herbergiers   en   andere   brouwers,   afscheid van Florent Muyshondt, die op 75 jaar het tijdelijke met het eeuwige verwisselt. Ondertussen   werkten   Felix   en   Jozef   Muyshondt   verder   aan   het   ontwikkelen   van   nieuwe   bieren   of   varianten   op   bestaande   bieren   in   het   gamma.   Exact   15 jaar   na   het   afscheid   van   vader   en   stichter   Florent,   overlijdt   plots   Felix   in   1925   op   56-jarige   leeftijd.   Hij   laat   niet   alleen   een   vrouw   en   vijf   kinderen   achter, maar laat ook zo zijn broer alleen achter om de brouwerij te leiden. Ook broer Jozef zal op jonge leeftijd sterven (1931). Ondertussen    is    de    brouwerij    in    handen    van    Jozef’s    zonen,    Eduard    en    Désiré.    Uit    goede    bronnen    vernamen    wij    dat    Eduard    er    toen    alleen    als vertegenwoordiger   werkzaam   was   en   dat   Désiré   zelfs   uit   de   brouwerij   stapte   om   een   eigen   zaak   te   runnen.   Dé   brouwer   van   dienst   was   de   zoon   van   Felix Muyshondt, niemand minder dan Maurice Muyshondt. In   1936   werd   de   brouwerij   omgevormd   tot   een   Naamloze   Vennootschap,   omdat   er   dringend   een   kapitaalinjectie   nodig   was.   Indien   men   dit   niet   gedaan zou   hebben,   had   men   misschien   de   deuren   van   de   brouwerij   definitief   moeten   sluiten.   In   1940,   tijdens   de   bezetting   door   Duitsland   in   de   Tweede Wereldoorlog,   kiezen   ze   om   de   naam   te   vernederlandsen   naar   Brouwerij-Mouterij   Muyshondt   NV.   De   grootste   aandeelhouder   was   Georges   Daelemans, zaakvoerder van ‘Wegebo-Brussel’, én kozijn van Eduard en Maurice Muyshondt. In   november   1942   lanceert   men   voor   het   eerst   Krak   Pils.   Het   bier   zou   in   heel   de   streek   en   ver   daar   buiten   bekendheid   verwerven.   In   tien   jaar   tijd   zou brouwerij   Muyshondt   maar   liefst   2.653.861   bakken   met   het   succesbier   verkopen.   Met   dit   succes   komen   er   nog   verschillende   varianten   op   de   markt waaronder King Krak, Krak Royal, Krak Ale en Krak Tafelbier. Het   is   ook   tijdens   deze   periode   dat   ze   hun   fameuze   Mickey   bier   beginnen   te   brouwen.   Bij   elk   bier   behoorden   ook   telkens   een   nieuw   glas   of   meestal verschillende   glazen,   zo   ook   bij   het   Mickey   bier.   De   beroemdste   onder   deze   glazen   is   natuurlijk   het   fluitjesglas   met   een   Mickey   Mouse-achtig   figuur   op afgebeeld.   De   Mickey   staat   afgebeeld   met   een   flesje   bier   in   de   armen,   die   het   ledigt   in   een   lekkere   pint   (buikjesglas   of   boerekesglas).   Het   bier   en   de glazen   zouden   een   kort   leven   beschoren   zijn   omdat   de   Amerikaanse   “The   Disney   Brothers   Studio”   hiervan   te   horen   kreeg   en   met   een   brief   de   broers Muyshondt   op   de   hoogte   bracht   van   de   plagiaat.   Volgens   het   verhaal   gaat,   maar   nogmaals   niet   te   verifiëren   is,   dreigde   Disney   met   een   mogelijke rechtszaak   indien   het   bier   niet   onmiddellijk   van   de   markt   gehaald   werd.   Een   rechtszaak   konden   de   twee   best   missen   en   het   bier   en   de   glazen   werden vernietigd.   Natuurlijk   niet   allemaal,   gelukkig   maar.   De   glazen   zijn   hét   collectors   item   geworden   van   de   bierglazenverzamelaars.   Om   jullie   een   gedacht   te geven, zo’n glas is ongeveer tussen de €350 à €400 waard. Op   1   februari   1953   slaat   bij   de   broer   Muyshondt   en   in   heel   Wintam   het   noodlot   toe.   In   de   nacht   van   31   januari   op   1   februari   breekt   de   Rupeldijk   en   zet een   groot   deel   van   het   dorp   onder   water.   De   schade   in   de   brouwerij   liep   aardig   op.   In   de   brouwerij   zelf:   stoomketel   volledig   onder   water   gelopen,   en verscheidene   weken   buiten   gebruik   gesteld;   machinezaal   ondergelopen   en   verschillende   motoren   beschadigd;   een   der   lagerkelders   ondergelopen   en beschadigd (deze zal volledig opnieuw geïsoleerd en bezet moeten worden); Camion   Thames   diesel   (plaat   788.338):   deze   wagen   opgeëist   voor   reddingswerken   op   1/2/1953,   werd   slechts   in   de   loop   der   maand   mei   uit   het   water gehaald   waar   hij   toen   was   vastgelopen;   deze   wagen   heeft   praktisch   nog   de   waarde   van   oud   ijzer.   Magazijn   der   Brouwerij:   gelegen   in   de   Van Bruysselstraat, volledig onder water gelopen. In   1957   veranderd   men   officieel   de   naam   van   de   brouwerij   in   “Brouwerij   van   Wintham”.   Officieel   inderdaad,   want   de   brouwerij   nam   deze   naam   al   reeds   in 1952   in   gebruik.   Heel   lang   kon   de   brouwerij   niet   meer   genieten   van   de   nieuwe   naam,   want   in   1964   werden   alle   activiteiten   stopgezet   en   besloot   George Daelemans   zijn   hoofdaandelen   te   verkopen   aan   Brouwerij   Wielemans-Ceuppens.   Bij   de   verkoop   van   de   aandelen   door   dhr.   Daelemans   werden   er bepaalde   eisen   gesteld,   zo   werd   Brouwerij   Wielemans   verplicht   om   Eduard   en   Maurice   in   dienst   te   nemen.   En   dit   deden   ze   ook.   Eduard   zou   zijn   skills   als vertegenwoordiger   verder   kunnen   uitoefenen   bij   Brouwerij   Wielemans-Vorst   en   Maurice   kon,   als   brouwer,   terecht   bij   Brouwerij   La   Marine-Marly   uit Neder-Over-Heembeek. Een   grote   brouwerij   in   al   zijn   facetten   ging   telloor.   In   die   tijd   sloten   verschillende   “kleine”   brouwerijen   de   deuren   en   kochten   de   grotere   brouwershuizen, zoals Artois, Moortgat, … de kleinere op. De laatste “frères” Muyshondt overleden beiden in 1979, Eduard in Bornem en Désiré in Brugge. Het brouwersgeslacht uit Wintam was niet meer. De brouwerijtoren maakt nog steeds deel uit van de skyline van Wintam als appartementencomplex.

Bottelarij Steenwegh

Bottelarij Spiessens

Bottelarij Vertongen

Bottelarij Rottiers

Frisdrankenfabriek De Coninck

Kuiperij De Smet

Brouwerijen in Eikevliet

Brouwerij Het Paradijs daarna Brouwerij Moroy

Brouwerij Roomen daarna Brouwerij De Toekomst

Frisdrankenfabriek Moroy en Roelants